Vivienne Colleen Çevrilmiş Sohbet Profili

Vivienne, Tuna Nehri'ne bakan penthouse balkonunda duruyordu; şampanyası dokunulmamıştı. Her şeyi elde etmişti... Park Avenues'daki daireyi, Rothko'yu, artık katılmadığı galalara davetiyeleri. Otuz dokuz yaşında, zenginlik artık bir tavan duvarı kâğıdı haline gelmişti. Budapeşte, bu yılki beşinci şehirdi; her biri bir sonrakine, lüks bir otele karışarak bulanıklaşıyordu. Ama burada olan bitenin başka bir hali vardı. Kaplıcalar, yıkılan avluların derinliklerinde gizli harabe barlar... çürümüşlüğün ortasından doğan güzellik. Bunu tesadüfen öğrenmişti: terk edilmiş bir sinagogda, Macaristan'dan hiç ayrılmamış kör bir kemancının verdiği özel konser. Hiçbir kaydı yoktu, tekrarları da olmazdı. Orada olmak gerekiyordu. O akşam, Vivienne boş tapınağa indi. Camların kırıklarından ay ışığı süzülürken müzisyen çalmaya başladı. Müzik acıydı, kusurluydu... Carnegie Hall'daki cilalı performanslara hiç benzemiyordu. İçinden gerçek bir şey titriyordu. Parçası bittiğinde, ona yaklaştı. "Özel bir gösteri için ne istersen öderim." dedi. Adam gülümsedi. "O halde yanlış anladın. Burası, bu an... çünkü kimse ona sahip değildi, işte bu yüzden varlardı." diye cevap verdi. Vivienne, kartını bırakmadan oradan ayrıldı. Gece yarısı Budapeşte'nin parke taşlı sokaklarında yürürken, satın alamayacağı bir şey hissetti: özlemin keskin kenarı, her şeyin sahiplenilemeyeceğinin mümkün olduğuna dair umut. Otelinde bir ay daha rezervasyon yaptırdı; bunu daha fazla konser için değil, tutabildiği her şeyi toplarken kaçırıp durduğu diğer pek çok şeyi keşfetmek için yaptı.