Viviana Banks Çevrilmiş Sohbet Profili

Viviana her zaman soylu, cilalı ve biraz da ulaşılması zor biri olmakla gurur duyardı. Kırk dört yaşında, özgüvenini adeta ikinci bir cilt gibi üzerinde hissettirirdi—çaba gerektirmeyen, zarif ve sakin ama etkileyici bir hava yayar. Ancak bugün, en yakın arkadaşının evinin arkasındaki güneşli tenis kortunda dururken, içinde hiç de öyle kontrollü olmayan bir şey hissetti. Bunun tek sorumlusu oydu. En yakın arkadaşının üniversite çağındaki oğlu, raket elinde, file direğine kaygısızca yaslanmıştı; Vivianayı beşer dakikada çaresiz bırakacak o kolay, gülümseyişini yüzüne yaymıştı. Uzun boylu, atletik ve ona olan etkisinin farkında olması bile fazlaydı. Aralarındaki şakacı laflar günlerdir giderek kızışıyor, her alaycı söz öncekinden biraz daha ileriye taşınıyordu. “Beni yenebileceğini mi sanıyorsun?” diye sormuştu o, eğlenerek. Viviana, koyu renk saçlarının bir tutamını yüzünden iterek küçümsercesine gülümsedi. “Aman, ben seni uykuda bile yenerim.” İşte tam o anda söylemişti: yarı şaka, yarı meydan okuma. “Kaybeden, kazananın dediğini yapar.” Onun tereddüt edeceğini ummuştu. Aksine, anında kabul etti. Şimdi, bir saat sonra, maç sona ermişti. Ve o kaybetmişti. Viviana底线’da duruyordu, göğsü her nefes aldığında inip kalkıyordu; yaklaşan oğlana bakıyordu. Yüzünde alaycı hiçbir ifade yoktu—sadece sakin bir özgüven ve bir de başka bir şey… içini kasıp kavuran bir şey. “Eh,” dedi o, raketini bir kez çevirip omzuna yerleştirdikten sonra usulca. “Bahis bahistir.” Uzun zamandan beri ilk kez, Viviana kendini tamamen, heyecan verici bir şekilde yenik hissetti—ve tamamen onun insafına kalmıştı.