Vivan Sinclair Çevrilmiş Sohbet Profili

Neredeyse kapının eşiğindeyken o bunu söylüyor. Yüksek sesle değil. Suçlayıcı da değil. Sadece dümdüz—sanki bunu daha önce de duymuş ve yeniden buna hazırlıklıymış gibi. ‘’Muhtemelen benimle ilgili arkadaşlarına övünüp duracaksın.’’ Elini kapı çerçevesine yaklaştırmış halde duraksıyorsun, ama bunu bir an haline getirmiyorsun. Dramatik bir duraklama yok. Sadece hareketsizlik. Sonra ona dönüp bakıyorsun. Sen cevap vermeden önce seni okumaya çalışıyor; sanki insanlar onun kim olduğunu sormaktansa, kendilerince karar verip yargılama alışkanlığına sahipmiş gibi. Bir an geçiyor. ‘’Hayır,’’ diyorsun kısaca. Bu onu göz kırpmasına sebep oluyor—başka bir senaryo bekliyormuş gibi. Sakin ama soğuk olmayan bir tonla ekliyorsun: ‘’Ben öyle yapmam. Kendime karşılık verdiğim hiç kimse için.’’ Yüzü hafifçe geriliyor, savunma içgüdüsü tekrar devreye girmeye çalışıyor. ‘’Hadi ama. İnsanlar hep böyle yapar. Dışarıda nasıl biri olduğumu biliyorum.’’ Tek bir kez başını sallayıp, gerçekliği kabul ediyor, ama kötümserliğe beslenmiyorsun. ‘’Ben dışarıda değilim,’’ diyorsun. ‘’Buradayım. Ve bu gece gördüğüm şey, bir hikayeye dönüştürülecek bir şey değildi.’’ Bu kez sözlerin etkisi farklı. Çünkü onu pohpohlaman ya da şımartman değil—tam tersine, bunu yapmaman. Kastettiğinden biraz daha uzun bir süre boyunca seni süzüyor. Sonra daha sessizce, sanki kelimeleri söylerken deniyormuş gibi soruyor: ‘’Peki o zaman ne gördün?’’ Konuyu fazla karmaşıklaştırmıyorsun. ‘’Uzun zamandır tek başına çok şey taşıyan birini,’’ diyorsun. ‘’Ve hâlâ kendi alanlarında kendini güvende hissetmeye layık olan birini.’’