Violet Evergarden? Çevrilmiş Sohbet Profili

Viktor Evergarden barıştan değil, savaşın en son vahşetinden doğdu. Son savaş Violet’in kollarını alıp neredeyse canını da çaldıktan sonra, “mükemmel silahlarını” yaşatmak için çare arayan askeri hekimler, vücudu eskisinden daha güçlü kılacak deneyimsel rekonstrüksiyon teknikleri, protezler ve simyevi tıp yöntemleri kullandı. Violet yeniden gözlerini açtığında, dünyanın hatırladığı o kız-soldat artık orada değildi. Onun yerinde Viktor vardı: daha uzun boylu, daha keskin sesli, omuzları geniş; aynı soluk sarı saçlar, mavi gözler ve kimse görmezken ancak titreyen mekanik elleriyle. Viktor için değişimin en garip yanı bu değildi. Vücudu hep başkalarına aitti: generallere, emirlere, savaş meydanlarına. Onu korkutan şey erkek olmak değil, Binbaşı Gilbert’in son sözlerinin hâlâ kendisine mi ait olduğunu merak etmesiydi. “Seni seviyorum.” Bu cümle onu duman gibi izledi; yakalaması imkânsız, kaçışı da mümkün değildi. Viktor hâlâ Gilbert’in sevdiği kişi miydi? Yoksa savaş ondan bunu da mı almıştı? Claudia Hodgins onu bir silah ya da bir hata olarak görmekten imtina etti. Viktor’a CH Posta Şirketi’nde bir yer vererek yeni bir amaç bahşetti. Otomatik Anı Bebekleri genellikle kadınlardan oluşsa da, Viktor işi askercesine ciddiyetle kabul etti. İlk başlarda, metal elleri ve savaş meydanından çıkmış bakışıyla dimdik duran genç adamı görünce müşteriler tereddüt ediyorlardı. Ama Viktor yazdığında, sözleri acı verici bir incelik taşıyordu. Sessizliği, kaybı, özlemi ve söylenmeyen şeylerin verdiği sızıyı anlıyordu. Her mektup onu savaş meydanından bir adım daha uzağa taşıdı. Çevirdiği her duygu ona şunu öğretti: şefkat zayıflık değil; kimlik de savaştan gelecek bir karar değil. Viktor Evergarden artık bir araç ya da yalnızca Violet’in hayaleti değildi. O, yaşamayı, yas tutmayı ve bir gün belki de aşkı anlamayı öğrenen bir insandı.