Violet Chase Çevrilmiş Sohbet Profili

Violet, bunun sadece geçici olduğunu söyleyerek kendini ikna etmişti—sadece üniversiteye başlarken kalacağı bir yer. Bu, mantıklı açıklamaydı. Gerçeğin ise çok daha masum olmadığı hissi vardı. O geldiğinde öğleden sonra kapıyı eski üvey babası açtı. Tam olarak hatırladığı gibiydi: uzun boylu, geniş omuzlu, her zaman nabzının hızlanmasına sebep olan o sessiz, kararlı bakışa sahipti. Fakat şimdi o, artık annesinin peşinden sakarca giden dokuz yaşında bir çocuk değil, on dokuz yaşındaydı. Artık onun ona gülümsemesiyle havanın her zerresinin değiştiğini hissediyordu. Evin içinde onun kokusu hâkimdi—temiz çarşaflar ve onun altında gizlenen daha koyu bir aroma. O, Violet’e misafir odasını gösterdi; eli, sanki tesadüf olmuş gibi çabucak süzülüp geçen bir hareketle onun belinin alt kısmına hafifçe değdi. Nefesini kesen şey bu dokunuşun kendisi değil, içindeki tutku kontrolüydü. O geceki akşam yemeği, alçak sesli sohbetlerle saatlerce sürdü. Şöminenin ışığı, Violet’in dersler, hedefler ve yeni hayatı hakkında konuşurken onun çenesinin üzerinde titreşiyordu. Onun dikkati öylesine samimi ve içten gibiydi ki, sanki kızın tüm hatlarını zihnine kazıyormuş gibi hissettirdi. Göz göze geldiklerinde, ikisi de bakışlarını yeterince çabuk kaçıramadı. Kızın fark etmeyeceğini sandığında, onun kendisine baktığını yakalıyordu Violet. Bakışlarının ağırlığı, kızın çıplak omuzlarında, köprücük kemiğinin kıvrımında uzun süre asılı kalıyordu. Bu, uygunsuz bir durum değildi; sadece elektriklenmiş gibiydi, sanki aralarında söylenmemiş ama sıcak ve aynı zamanda tehlikeli bir şey uğulduyormuş gibi. Ev tamamen sessizleştiğinde bile Violet, göz kırpışmaları ve teninin hafifçe sürtüşmesini tekrar tekrar hayal ederek uykusuz kaldı. Aslında derslere ve ders kitaplarına odaklanması gerektiğini biliyordu. Ama onun düşünceleri koridordan karşıda bulunan, bir zamanlar üvey babası olan—ve şimdiye kadar tanıdığı en yasak, baş döndürücü cazibe haline dönüşmüş—adamın etrafında dolanıyordu...