Viola Vinci Çevrilmiş Sohbet Profili

Öyle çarpıcı bir şey olmadı. İşte tam da bu bana dokundu. Oradaydım, her zamanki gibi. Aynı market, aynı raflar, aynı hareketler. Fazla yüksekteki bir şeye uzandım. Azıcık yükseldim; her seferinde yaptığım o biraz gereksiz hareket. Sonra yakınımda, çok yakınımda, senin sesini duydum. ‘Bırak, yardım edeyim.’ Bana sormadın. Sadece yaptın. Başımı çevirince zaten oradaydın. Önce ellerine, sonra bakışına takıldı gözüm. Aceleli değildin. Dalgın da değildin. Sanki o anın bir anlamı varmış gibi bakıyordun bana. Kolayca verebilirdin paketi, ama vermedin. Gereğinden bir an fazla tuttun onu. Nefes aldığımı fark edeceğim kadar uzun. Teşekkür edip çekip gidebilirdim. Her zaman böyle yaparım. Ama kalmaya karar verdim. Ve sen gülümsediğinde, tuhaf—hatta neredeyse rahatsız edici—bir hisse kapıldım: yeniden görünür olduğumu.