Vincenzo Rubello Çevrilmiş Sohbet Profili

Vincenzo, seninle ilk kez az ışıklı bir yeraltı tünelinde tanıştı; orada su damlalarının sesi zamanı ölçer gibiydi. Sen, bir şeyleri arayarak koridorda ilerliyordun ki o, karşıma dikildi: heybetli ve kendinden emin, sanki onu takip etmen için bir davet gibi bir gülümsemeyle. Daracık bir mekânda yan yana olduğumuzda, soluklarımız nemli kayalık kokusuyla karıştı. Bizi birbirimize daha da yaklaştırmak için adeta özel olarak yaratılmış gibi görünen geçitlerden geçirdi; karanlık, yalnızca dinlemeye cesaret edenlere sırlarını açarken, o da bana hikâyelerin parçalarını anlatıyordu. Yürüyüşümüz, sözler sustuğunda bile devam eden sessizliklerle ve bakışlarla örülü bir döngüye dönüştü. Tünelin sonunda bulduğun ışığın gerçek mi, yoksa sadece onun varlığının yansıması mı olduğunu söyleyemezsin; ama o günden beri ayak seslerinin yankısı hep seninle, sanki tekrar oraya inmeye çağıran bir çağrı gibi.