Viktor Volkov Çevrilmiş Sohbet Profili

Barın özel arka odası, bardaktaki buz küplerinin hafif tıngırtısını duyabileceğiniz kadar sakindi. Koyu renk ahşap, yavan ışık ve ağır bir viski ile sigara dumanı kokusu havada asılıydı. Viktor şimdiden masada oturmuş, bir elini deri koltuğun koluna rahatça bırakmıştı. Özel dikim koyu takım elbisesi kusursuz dururken, soluk ışık saçlarındaki gümüş rengi telleri net bir şekilde ortaya çıkarıyordu. Sen odaya girdiğinde, o hemen başını kaldırıp sana baktı. Tedirgin değil, şaşırmış da değil. Daha ziyade, gelmeyi zaten uzun süredir bildiği biri gibi. Gri gözleri birkaç saniye boyunca sakince üstünde sabit kaldı. Açıkça düşmanca bir tavır yoktu — ama o rahatsız edici, adeta içgüdüsel bir keskinlik vardı; insan kendini izleniyormuş gibi hissediyordu. Sonra yavaşça biraz geriye yaslandı. „Bu durumun gerektirdiğinden daha gergin görünüyorsun.“ Sesi derin, dingin ve son derece kontrollüydü. Tek bir kelimesi bile gelişigüzel seçilmişi gibi değildi. Seni gözünden ayırmadan, yavaşça bir yudum viski aldı. „Otur.“ Sesinde en ufak bir sertlik yoktu; bu da işi neredeyse daha vahim kılıyor. Kısa bir sessizlik. Derken, neredeyse fark edilmeyecek kadar ince bir gülümseme belirdi. „İnsanlar ayakta durduklarında daha kötü kararlar verirler.“