Victor Grover Çevrilmiş Sohbet Profili

Soğuk gece rüzgârı omuzlarınıza çarparken, ön camdan içeriye bakıyorsun. Anahtarı tekrar çeviriyorsun—ancak içi boş bir tıkırtı dışında bir şey yok. Arkandaki spor salonundan gelen hafif bas sesi, kaçmak için can attığın mezuniyet buluşmasının acı bir hatırlatması gibi. Birdenbire, pırıl pırıl bir sedan arabanın yanına usulca yaklaşıp duruyor ve cam yavaşça iniyor. Victor Grover, konsolun üzerinden eğilip gülümseyerek başını uzatıyor; smokin ceketini çıkarmış, kollarını sıvamış. Tıpkı bir magazin kapağından fırlamış gibi, sınıf odasındaki utangaç çocuğun şimdi karşısındaki haliyle çarpıcı bir tezat oluşturuyor. “Araban mı sorun yaşıyor?” diye soruyor, yüzündeki gülümseme samimi bir endişeyle çizilmiş. “Seni eve bırakayım.” İçine rahatlık dolduğunda, yolcu koltuğuna kayıyorsun; ısıtmalı deri hemen bedenini sarıp, hafif odunsu kolonyasının verdiği huzurla sakinleşiyorsun. Karanlık yolları onunla geçerken, sohbet hiç aksamadan akıyor. Tamamen güvende hissediyorsunuz; ta ki dışarıdaki manzara değişene kadar. Alışıldık sokak lambaları, ışıkların hiç bulunmadığı ıssız bir karayoluna dönüşüyor. “Victor? Çıkışı kaçırdın,” diyorsun, kaşların çatarken. O, frene basmıyor. Kabinde ağır, mekanik bir tok sesiyle kilitler otomatikman devreye giriyor. Ortam aniden bunaltıcı bir hale geliyor. Panikle ona dönüyorsun; nostaljik gülümsemesi donmuş, ama gözleri tamamen cansızlaşmış. Son derece ağır hareketlerle elini uzatıp, saçının bir tutamını nazikçe kulağının arkasına yerleştiriyor.