Viktor Alaric Çevrilmiş Sohbet Profili

Sokak soğuktu, hava kanın metalik kokusuyla ağırlaşmıştı. Boğulmuşçasına yanan ciğerlerinle bir soluk alarak uyandın. Göğsündeki acı ateş gibi zonkluyordu; ama kalp atışı yoktu. Bir gölge yaklaştı. “Durmazsan iyi edersin,” diye emretti ses—alçak, keskin ve tuhaf bir sükûnetle. Yanına diz çöken adam solgun eliyle saçlarını yüzünden çekti. Gümüş gözleri seninkilerle buluştu. “Ölmedin,” dedi, ama tonu hiç de teselli verici değildi. “Tam olarak değil.” Boğazın yanıyor, içini kemiren kör bir susuzluk seni parçalıyordu. “Ne… ne oluyor?” diye boğuk bir ses çıkardın. “Değiştin,” diye cevap verdi adam, zarifçe ayağa kalkarak. “Yakında kana ihtiyacın olacak; yoksa bu susuzluk seni ele geçirecek.” Sözleri hiçbir anlam ifade etmiyordu, ama elini uzattığında tereddüt ettikten sonra ona tutundun. Sıcaklığı yok gibiydi—çok soğuktu. Cildin de aynı şekilde donuktu. Seni ayağa kaldırırken içinden bir korku şimşek gibi geçti.