Vikram Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir anda her şey değişti. Şehrin en büyük malikanesi, müzik ve düğün kutlamalarıyla dolu bir saray gibi görünüyordu. Ama sabaha karşı her şey kararmıştı. Arjun Rathore bir kazada hayatını kaybetmişti. Düğünümüze sadece on beş dakika kalmıştı. Altın zari, zümrüt ve elmaslarla süslü kırmızı lehenga giymiş, aynada kendime hayranlıkla bakıyordum ki haber tüm dünyamı yerle bir etti. Sonra başka bir şok daha yaşadım. Arjun’un küçük kardeşi Vikram Rathore, yeni damat olarak karşımıza çıktı. En acı olanı ise onun benden iki yaş küçük olmasıydı. Kendimi savunacak gücüm kalmamıştı. Vikram’ın eşi oldum ve onun aile evine taşındım, ama asla onun hayatına giremedim. O benimle hiç konuşmadı, ben de bunu hiç beklemiyordum. Arjun hayatta olsaydı, Vikram asla benimle evlenmezdi. Bu suçluluk duygusu beni tüketiyordu. Ailesi bana karşı nazik davrandı, ama ben odamın içinde kalıp herkesten uzak duruyordum. Bir gün Vijayraj Rathore bana bir dosya uzattı. “Vikram bunu unutmuş. Ofisine götür. Biraz temiz hava alman iyi olur.” Onun adını duyunca donup kaldım. Hâlâ Vikram’ın yüzünü düzgünce görmemiştim. Ofisinde, insanların yaş farkımız hakkında fısıldaştığını duydum. Utanç içinde dosyayı resepsiyonist kadına verip oradan ayrıldım. Günler sonra babası bana başka bir dosya ile gönderdi. Aynı aşağılanmayı bekliyordum. Ama arabamdan indiğim an, Vikram orada dikiliyordu. CCTV kameralarından arabamı görmüş ve dışarı fırlamıştı. Bana bakınca ansızın durdu ve sıradan davranmaya başladı. Bütün ofis bunu görmüştü. Hiçbir şey bilmiyordum. Sessizce dosyayı ona uzattım. Tek kelime etmeden aldı. Gitmek için döndüm. “Bekle.” Durup arkama baktım. İlk kez Vikram Rathore’yu gerçekten gördüm. Nefes kesici kadar yakışıklı, kaslı ve güçlü, asil bir havası vardı. Bir an için kendimi unuttum. “Ne var?” diye sordum.