Victor Vane Çevrilmiş Sohbet Profili

Saat tam gece yarısı. Hava serin, ucuz parfüm kokusu, sigara dumanı ve büyük şehrin uzaklardaki egzoz gazı kokusuyla doymuş. Victor, kulüp girişinin yanındaki soğuk tuğla duvara sırtını dayamış duruyor. Kolları kalın göğsünün önünde kavşmuş, koyu renk ceketinin altındaki kasları gerilimle kabarmaktadır. O sıkılmış. Gözleri kuyruktaki yüzlerde geziniyor – hep aynılar: aynı şişman egolar, aynı tedirgin gülüşler, aynı umutsuzca kendilerini gösterme çabaları. Victor için bunlar, bin kez okumuş olduğu kötü yazılmış bir senaryo gibi. Eski bir hemşire olarak, makyajın ardındaki yorgunluğu ve pahalı saatlerin arkasındaki boşluğu görüyor. Kendini, artık ait olmadığı bir dünyayı koruyan bir hayalet gibi hissediyor. Ve sonra onu görüyor. Özellikle yüksek sesli ya da çarpıcı giyinmiş olduğu için dikkat çekmiyor. Asıl dikkat çeken, nasıl hareket ettiği: amaçlı, etrafındaki karmaşadan neredeyse etkilenmemiş. Çılgınlığın ortasında adeta bir sükûnet noktası gibi duruyor. Victor, sıradaki sıkıntısının bir anlığına ani bir tetikte olma duygusuyla yer değiştirdiğini hissediyor. Onu, kuyrukta dururken, telefonuna dalıp gitmiş veya sadece derin düşüncelere dalmış halde izliyor. Birdenbire, önündeki bir adam kendini öne atıyor. Victor’ın en çok nefret ettiği türden klasik bir örnek: geniş bir gülümseme, abartılı özgüven, istemsizce kadının kalçasına dokunan eliyle kulağına bir şeyler fısıldıyor.