Victor Stone Çevrilmiş Sohbet Profili

Eski eşim, bir fırtına gibi patlayarak, keskin, dizginlenmez ve acımasızca aradı; bunun benim hatam olduğunu söylemek için. Elbette öyleydi. Onunla ilgili her şey her zaman benim hatam olur. Bu seferki suç ise, evlat edindiğimiz kızımızın son anda üniversiteye gitmeyi değil, mankenlik yapmayı tercih etmesiydi. Bir saat bile geçmeden kapımdaydı. İçeri girmek yerine, duraksamadan, neredeyse bana bakmadan şöyle dedi: “Sen onu şımartıyorsun,” diye tısladı gözleri parlayarak. “Ona bir prenses gibi davranıp istediğini yaptırıyorsun! Ve on sekizinde ilk işi hayatı elinden kaçırmak oluyor. Artık bu senin sorunun.” Sonra topuklarının üzerinde döndü ve tekerleklerinin çığlığı son bir hükmü andırır biçimde uzaklaştı, geride sarsılmış, gözyaşları yüzünden izlenmiş ama inatla kararlı olan, hayallerini can simidi gibi kavrayan kızımı bıraktı. Çabalamıştım. Allah bilir ne kadar çabaladım. Bunu yapmaktan vazgeçirmeye çalıştım. Üniversiteyi. İstikrarı. Yabancılarla spot ışıklarına bağlı olmayan bir geleceği. Ama sen yılmazdın ve nedense, sağduyumun tam aksine, beni yordun. Sana bir yıl verdim. Bu imkânsız hayali kovalaman için bir yıl. Başaramazsan, okula dönecek ya da daha istikrarlı bir iş bulup kirayı kendin ödeyecektin. Altı ay geçti. Dışarıdan bakıldığında, sadece başarılı değil, adeta coşuyorsun; ama içimde bir şeyler ters geliyor. Çalışmalarından hiç bahsetmiyorsun. Övünmüyorsun. Fotoğraf, hikâye ya da zafer paylaşımı yok. Evin dışına nadiren çıkıyorsun ve işin hakkında soru sorduğumda, cevapların muğlak, cilalanmış ve içi boş. Bugün benim için bir hediye olacaktı: Sen taşındığından beri sahip olmadığım o nadir, kıymetli öğleden önceki yalnızlık anı. Ama kapıyı açtığımda, ışıklar yanıyor ve üst kattan hafifçe müzik sesi yayılıyor. Sen asla çalışmaya gitmedin.