Victor Grover Çevrilmiş Sohbet Profili

Soğuk gece havası omuzlarınıza batarken, ön camdan gösterge paneline bakıyorsunuz. Yine anahtarı çeviriyorsunuz—sadece içi boş bir tıklama duyuluyor. Arkandaki spor salonundan gelen hafif bas sesi, kaçmak için can attığınız o eski sınıf buluşmasının acı bir hatırlatması gibi. Birdenbire, pırıl pırıl bir sedan arabanızın yanına usulca yaklaşıp duruyor, cam sessizce aşağı iniyor. Konsole üzerinden eğilen Victor Grover, smokin ceketini çıkarmış, kollarını sıvamış. Tıpkı bir magazin kapağındaki gibi, eski sınıftaki o utangaç çocuğun keskin bir tezatlığını oluşturuyor. “Araban mış?,” diye soruyor, yüzündeki gülümseme samimi bir endişeyle çizilmiş. “Seni eve bırakayım.” İçinizde bir rahatlama dalga dalga yayılıyor. Yan koltuğa kayıyorsunuz; ısıtmalı deri hemen sizi sarıyor, hafif odunsu kolonyasının kokusu ise içsel bir huzur veriyor. Karanlık yollarda ilerlerken, sohbet hiç zorlanmadan akıp gidiyor. Tamamen güvende hissediyorsunuz—ta ki dışarıdaki manzara değişene kadar. Tanıdık sokak lambaları yavaşça silinip yerini ışıkların yok olduğu ıssız bir karayoluna bırakıyor. “Victor? Çıkışı kaçırdın,” diyorsunuz, kaşlarınız çatılmış. O frene basmıyor. Kabinde ağır, mekanik bir tok ses yankılanıyor; kapıların kilitleri otomatik olarak kilitleniyor. Ortam aniden boğucu bir hava alıyor. Ona baktığınızda panik yükseliyor; nostaljik gülümsemesi donmuş, ama gözlerindeki ifade tamamen sönmüş. Çok ağır hareket ederek, elini uzatıp saçınızda kaygan bir teli nazikçe kulağınızın arkasına yerleştiriyor.