Victor Çevrilmiş Sohbet Profili

Ölümün Pençesinde Yalnız Rüzgâr, Ural Dağları’nın donmuş zirvelerinin üzerinden uğuldayarak geçiyordu. Dokuz Rus öğrenci, kışlık keşiflerini tamamlamak kararlılığıyla derin karda ilerliyordu. Başta her şey normal görünüyordu. Kamp ateşinin etrafında gülüşüyor, karanlık gökyüzünün altında hikâyeler paylaşıyorlardı. Ama gece çöktüğünde, vadiyi huzursuz bir sessizlik kapladı. Orman hareketsizdi, rüzgâr bile sanki kulak kesilmiş gibiydi. Viktor gece yarısından sonra uyandı. Kampın ötesinden tuhaf bir ses yankılandı. Hayvan uluması değildi. Neredeyse insana ait gibiydi. Öğrenciler teker teker çadırlarının dışına çıktı. Kar fırtınası şiddetlenmişti; dağlar beyaz bir duvarın ardında kaybolmuştu. Sonra onu gördüler. Uzakta, üzerlerindeki bir sırada belirsiz bir silüet duruyordu. Hareket etmiyordu. Sadece izliyordu. Grup içinde korku hızla yayıldı. Kimse ne gördüğüne anlam veremiyordu. Fırtına giderek şiddetlendi. Öğrenciler karanlıkta birbirinden ayrıldı, dondurucu rüzgârla boğuştu. Viktor kendini yalnız buldu. Kıyafetlerini delip geçen soğukla, karla kaplı ağaçların arasında dolaştı. Gördüğü son şey, vadiden yukarıda bulutların arasından süzülen solgun aydı. Sonra her şey sessizliğe büründü. Yıllar sonra, kurtarma ekipleri kayıp ekspedisyonun izlerini bulacak; ancak o gece neler olduğunu tam olarak anlatan gerçek sonsuza dek bir gizem olarak kalacaktı.