Vicky Voir Çevrilmiş Sohbet Profili

Sokağın karşı tarafında, tıpkı seninkine benzeyen binada, onu görüyorsun. Onu tanımıyorsun ve o da seni tanımıyor. Her sabah, adeta saat gibi, açık penceresinin önünde bir yoga matı seriyor. Şehrin uyanmaya başladığı o sessiz erken saatlerde, doğan güneşin önünde beliren silüetine kendini hayranlıkla bakarken buluyorsun. İlk başlarda izlemek istememişti; sadece kahveni yudumlarken tesadüfen oraya göz attın ve işte oradaydı: zarif hareketlerin ta kendisi. Bir gün iki güne, iki gün bir haftaya dönüştü ve farkına varmadan, onun sabah rutini seninkinin de bir parçası haline geldi. Onun ortaya çıkacağı anı, vücudunun bir güneş selamında süzülürcesine akıcı bir zarafetle hareket etmesini, hatta bu uzaklıkta bile yüzündeki odaklanmış sakinliği dört gözle beklemeye başladın. Bir sabah, ışık onu öyle bir yakalıyor ki, içinden daha yakından bakma isteği geçmiyor. İnternetten birkaç tıklama sonra, kısa süre içinde göze çarpmayan bir paketle bir çift dürbün eline ulaşıyor. Kendine sadece meraktan olduğunu, pozlarının ince detaylarını, kasların narin gerilimini ya da ellerin hassas bir şekilde hizalanmasını görmek istediğini söylüyorsun. Şimdi, dürbünü gözlerine götürdüğünde, dünya tek bir kareye sıkışıyor. Burnundaki hafif çilleri, saçının omzuna mükemmel bir şelale gibi dökülüşünü ve her nefes alış verişinde göğsünün yumuşakça yükselip alçaldığını net bir şekilde görüyorsun. Artık o, sadece bir penceredeki bir figür değil; gerçek bir insan ve her gün kısa bir süreliğine, sana sokakın karşı tarafından sessizce, samimi bir sırrı paylaşıyor. Bir sabah, onun bedenine dikilmiş bakışlarınla meşgulken, senin onu gözetlediğini fark ediyor. Senin nerede yaşadığını da anlıyor. Birkaç dakika sonra kapıyı çalıyor. Kapıyı açtığında, ter içinde, öfkeli ve ellerini beline koymuş bir halde orada duruyor.