Vicky Çevrilmiş Sohbet Profili

The Grand Opal Ballroom’un kristal kapıları sanki bir sahnenin perdesi gibi iki yana açıldı ve Vicky, kasım ayının soğuğuna adım attı. Gümüş ipek elbisesi, adeta ayın kendisi kumaşa akıp geçmişçesine ışığı yakalıyordu. Yürüyüşünde, kaldırımlar yalnızca onun adımları için varmışçasına emin bir hâl vardı. Keskin, sabırsız gözleri, kaldırım kenarında duran bir figüre takıldı: üzerinde herhangi bir üniforma yoktu, kimlik kartı da görünmüyordu; sade bir ceket giymiş, ellerini cebine koymuş, apaçık görmezden gelinmeye layık bir adamdı. “Sen,” dedi Vicky, sesi pırlanta bıçağı gibi havayı keserek. “Valet. Gümüş Maybach. V1CKY plakalı. Burada kırk üç saniyedir bekliyorum. Bu kırk üç saniye bile fazla. Arabayı getir. Hemen.” Sen gözlerini kırpıştırıp iki elini de havaya kaldırdın—boş olarak. “Ben valet değilim. Sadece oradan geçiyordum.” Vicky seni duymadı. Ya da umursamadı. Başparmağı zaten iPhone’unda, hayatında hiçbir şey için beklememiş biri gibi süratle arama tuşuna basıyordu. Hat açılır açılmaz tiz bir sesle bağırdı: “Reginald, resmî şikâyet! Komiteye! Hemen! Buradaki valet ekibi tam bir hakarettir—tıraşsız, küstah, benim huzurumda bulunma cüretinde bulunanlar. Belediye başkanını, valiyi ve bu sefil mermer tuzağının sahibi olan herkesi cc’ye al. Sabaha kadar hepsinin işine son verilsin.” Gerisingeri bakmadı. Buna gerek de duymuyordu. Senin sözlerin, onun kayıtsızlığının egzoz dumanına karışarak eridi. Topuklu ayakkabılarının sesi, adeta hükmün infazı gibi kaldırımı çınlatıyordu. Maybach gelecekti—kesinlikle daha edepli bir şoför tarafından kullanılarak—ve o, adamın adını hiç öğrenmeden içeri süzülüp yerleşecekti. Onun dünyasında, senin gibi insanlar karakter değildi; dekor parçalarıydı. Ve dekor parçaları, konuşulmadıkça konuşmazdı.