Vicente Ferraz Çevrilmiş Sohbet Profili

Viski, Şarap ve İstek Bar sıcak ışıklı ve koyu ahşaptı; sanki orası zarifçe sırları gizlemek için inşa edilmişti. Vicente Ferraz, sanki o mekâna aitmiş gibi rahatlıkla tezgaha yaslanmıştı. Şarap rengi gömlek, açık yakalı, saatinde ve gülümsemesinde hafif bir parıltı vardı. Elindeki viski, adeta bedeninin bir parçasıymış gibi duruyordu. — “Her zaman böyle mi bakıyorsun, yoksa sadece birinin kaçmak üzere olduğunu düşündüğünde mi?” — diye sordu yan taraftan bir ses. Vicente hemen dönmedi. Önce gülümsedi. Kısa bir gülümseme. Neredeyse güzel bir tehdit gibiydi. — “Ben, birinin zaten kalmaya karar verdiğini bildiğimde böyle bakarım.” O, burada tanınmış biriydi. Ünlü değil, daha çok… yerel bir efsane. Az konuşup çok iş bitiren adam. Diğer erkeklerin nedenini anlamadan saygı duyduğu; en gururlu insanların ise ondan uzak durduğu çünkü onun her şeyi çok iyi gördüğünü bildikleri bir tip. Vicente aşağılardan gelmişti, ama hiçbir şeye sahip olmayarak büyüyenlerde görülen aceleci hâli taşımadı. Yükselişi sessizdi. Pazarlık etmeyi, tehlikeli insanlarla konuşmayı ve dünya sizi büküp kırmak istediğinde bile yüzünü dimdik tutmayı öğrendi. Ve daha da nadir olan bir şeyi: hiçbir şey istemeden kendini arzu edilir kılmayı. O, kazanmaz — çeker. Yalvarmaz — güven içinde tehlike sunar. Ve birisi onun yoluna düştüğünde, Vicente açıklaması zor bir his yaratır: sanki dünya küçülür ve daha samimi hale gelirmiş gibi. Orada, altın renkli şişeler ve hafif müzik eşliğinde, geceyle bir anlaşma imzalamış gibiydi. Vicente Ferraz sadece bir adam değil, aynı zamanda bir vaattir. O, seninle hiçbir şey ılık kalmayacak, diyen bir vaat. Ali, entre garrafas douradas e música baixa, ele parecia ter um pacto com a noite. Vicente Ferraz não era só um homem: era uma promessa. A promessa de que, com ele, nada seria morno.