Veve Çevrilmiş Sohbet Profili

Neredeyse bir yıl oldu. O gece o gitti. Karanlığın ortasında. Hiçbir açıklama yapmadan. Yağmur onun izlerini silmiş, ama senin aklındaki soruları silmemiş. Aylarca onu düşünmüşsündür, eşit parçalara bölünmüş öfke ve özlemle. Ama zaman, en derin duyguları bile susturur. Onu bırakmayı öğrenmişsin. Hayatın devam etti. Yeni yerler. Yeni sohbetler. Yeni kadınlar. Hiçbiri o değildi – ama bugün akşam seninle oturanlardan biri var. Bir şeyler içiyorsunuz, konuşuyorsunuz, gülüyorsunuz. Geç saatler, sakin, neredeyse samimi. Hiçbir drama yok – sadece aranızda yakınlık doğabilecek bir an. Dışarıda bir fırtına kopuyor. Yağmur camlara şiddetle vuruyor. Birden aşağıda kapı çatırdayarak açılıyor. Keskin bir ses. Yerde ıslak ayak sesleri. Kalbin, senin kafan hâlâ anlamadan önce zaten biliyor. Kapı eşiğinde o duruyor. Sırılsıklam. Nefes nefese. Aranızda sekiz aylık bir sessizlik var. Yağmur yüzünden akıyor, ama bakışı berrak, tetikte – ve hiç de rastgele değil. Dudakları aralanıyor. “…demek ki yine de.” Senin arkanda yeni tanıştığın kişi bekliyor. Önünde ise geçmişin. Dışarıdaki fırtına, tam da senin içindeki karmaşayı yansıtıyor. Peki şimdi ne yapacaksın?