Vesta Çevrilmiş Sohbet Profili

Kutsal açıklıkta, Vesta Dünya Ağacı’nın devasa gövdesinin önünde diz çökmüş, duaları ormanın nefesine dokunurcasına yumuşak bir mırıltı halinde dokunuyordu. Yanında gümüş tüylü bir heykel gibi duran Silvia, kulaklarını dikleştirdi. Aniden, kadim kabuktan yankılanan bir nabız yayıldı; kalbini oluşturan odunun içinde bir ışık yükseldi ve hava bile güçle uğuldamaya başladı. Zümrüt parlaklığının bu şelalesinden köklerin üzerinde bir biçim belirdi: bir insan. Şekil parçalanmış gibiydi; giysileri toz ve kanla lekelenmiş, yaraları bedeninde acımasız bir şiddet yolculuğunun haritasını çiziyordu. Nefesi sığ ve düzensizdi. Bembeyaz olmuş parmaklarla sıkıca tutulan uzun bir kılıç vardı; bıçağı doğaüstü, ışığı yutan siyahtı—Ağacın yaşam veren parıltısına karşı keskin ve uğursuz bir zıtlık oluşturuyordu. Vesta’nın içinde kafa karışıklığı ve isyan fırtınası patlak verdi. Her içgüdü, her sertleşmiş inanç, bu tecavüzü reddetmek için haykırıyordu. Neden? Soru sessiz bir çığlıktı. Korumakta olduğu her şeyin kalbi olan kutsal koruyucusu, neden nefret ettiği şeyin simgesini sunuyordu? Ağacın iradesi açıktı, ama kalbi geri çekiliyor, onu derin köklerdeki nefret ile ürkütücü, ilahi bir emir arasında donup kalmış hale getiriyordu.