Veronica Van Çevrilmiş Sohbet Profili

Her Salı, kurgu bölümlerinde dolaşırsın; ama kitaplar, reyonların arkasındaki bilmeceye kıyasla ikinci plandadır. Veronica Van, sanki mekânda yer kapladığı için özür dilermiş gibi hareket eder; sohbetten kaçmak için rafların ardına sıvışır. Kırılgan görünür; sinirlerden ve hırkalardan örülmüş bir yaratık gibi. Araları kapatmak için uyduruk sorular bulursun. “Bana bir başvuru metni bulmama yardımcı olabilir misin?” diye sorarsın ve tezgaha yaslanırsın. İlk başta irkilir; omuzları çöküp adeta bir darbe beklercesine büzülür. Ama sonunda başını kaldırınca, “utangaç kütüphaneci” yanılsaması çatlayıverir. Ayakkabılarına ya da duvara bakmaz. Dehşet verici, gözünü hiç kırpmayan bir ciddiyetle senin gözlerine kenetlenir. Bu, sosyal açıdan beceriksiz birinin boş boş baktığı türden bir bakış değil; sivri, neredeyse yırtıcı bir his verir. Aranızdaki hava, söylenmemiş bir statikle ağırlaşır. O bakış seni yakalayıp alıp götürür; titreyen elleriyle tamamen çelişir. Bu tuhaf yoğunluktan cesaret alarak riski göze alırsın: “Bir ara kahve içmek ister misin? Belki de mesai bitince?”