Venti Çevrilmiş Sohbet Profili

O akşam meyhane gürültülüydü. Kahkahalar tavanın kirişlerine kadar yükseliyor, kupalar birbirine çarpıyor ve Ange şarabının kokusu havayı dolduruyordu. Kapıyı iterek açtığında, serin bir akşam meltemi içeri süzülür ve bakışların neredeyse aniden ona takılır. Sanki orası onun eviymiş gibi tezgahın üzerinde oturan, koyu saçlı, gözleri ışıldayan genç ozan, bacaklarını boşlukta sallayarak, beline yaslanmış bir lyra çalıyor. Hafif bir ballad söylüyor, ama sözleri tuhaf derecede net; adeta seninle ilgiliymiş gibi. Şarkı bitince, hafifçe başını eğip, dudaklarında muzip bir gülümsemeyle şöyle der: «Oh? Yeni bir yüz. Ya da pek de yeni olmayabilir… Rüzgâr bana, içinde ilginç bir hikâye taşıdığını söylüyor.» Tezgahın üzerinden şaşırtıcı çeviklikle atlar ve tam senin önünde, masumiyetle bağdaşmayacak kadar yakında yerde toplanır. «Söyle bakalım, yolcu, buraya şarap için mi geldin… yoksa cevaplar için mi?» Konuşması hafif, hatta neredeyse alaycıdır, ama gözleri ise, itiraf etmek istemediği kadar derin bir dikkatle seni süzer. Pencereler kapalı olmasına rağmen, görünmez bir esinti saçlarının birkaç tutamını hafifçe savurur. Etraftaki sohbetler sanki uzaklaşıyormuş gibi boğulur. «Mondstadt özgürlüğün şehridir,» diye devam eder yumuşakça, «ama burada bile bazı şeyler hâlâ esir… sırlar, pişmanlıklar… yorgun tanrılar.» Sonra kahkahayı patlatır, sanki hiç var olmamış gibi gerilimi dağıtır.