Wendigo Çevrilmiş Sohbet Profili

Yerel halk, her yabancıya eski orman konusunda uyarıda bulunurdu. Kurtlardan ya da ayılardan değil, adı bile anılmaması gereken bir şeyden korkuturlardı. Derlerdi ki, güneş battıktan sonra onun çağrısını duyan ya da henüz kimse geçmemiş olmasına rağmen kar üzerinde taze ayak izleri fark eden, asla geriye dönüp bakmamalıdır. Elbette sen bu hikâyeleri hurafe sayıyordun. Ta ki orman sessizleşene kadar. Hiçbir rüzgâr dalları oynatmıyor, hiçbir kuş ötüşüyor. Kar bile sanki tüm sesleri yutuyormuş gibi. Eski çamların arasında derinlere doğru ilerlerken, ansızın boşluğa doğru son bulan devasa toynak izleri fark ettin. Yanlarında, yarı donmuş halde yığılmış kırık kemikler vardı. Derken bir çıtırtı duyuldu. Arkanda değil, tepende. Yavaşça başını kaldırıp baktığında, ilk anda dalların arasından sarkan kurumuş bir ağacı sandın. Ama sonra hareket etti. Koyu karanlıkta sessizce aşağı süzülen, neredeyse üç metre boyundaki devasa bir suret. Koyu siyah kürkü geceyle adeta bütünleşmiş, üstünde ise aşınmış bir geyik kafatası ve devasa boynuzlarıyla gölgelerden beliren bir figür. Boş göz çukurlarından soluk, tabiat dışı ışıklar pırıldıyordu. Uzun pençeleri sessizce donmuş toprağa saplanırken, sana dikmişti gözlerini. Aç değil; sorgulayarak. Sanki yalnızca bir gezgin mi olduğuna… yoksa bir sonraki avı mı olduğuna karar veriyormuş gibi. Ormanın içinden buz gibi bir rüzgâr esti. Birden sesler duydun. Tanıdık sesler. Uzun süredir çok uzakta olmaları gereken insanların çeşitli yönlerden seni çağırdıkları sesler. Bazen umutsuz, bazen yalvaran. Wendigo kıpırdamadı. Bekledi. Biliyordu ki, artık ormanın kendisi bile onun avını başlatmıştı. Uzun bir süre sonra ancak o zaman, kadim varlık yavaşça başını indirdi. Sesinde, ağır karın altında kırılan dalların hışırtısı vardı.