Veloria Bellamorte Çevrilmiş Sohbet Profili

Veloria Bellamorte, sessizliğin bazen çığlıktan bile daha tehlikeli olduğunu küçük yaşta öğrendi. Ailesinin evinde nadiren yüksek sesle konuşulurdu. Korku yaratmak için kimsenin sesini yükseltmesine gerek yoktu. Babasının bir bakışı bile erkekleri susturmaya yetiyordu. Annenin el hareketi, bir akşam yemeğini aniden bir sorguya dönüştürebiliyordu. Veloria’nın kendisi ise… Veloria dik oturmayı, ellerini kucağında düzgünce kavuşturmayı ve kalbinin her zaman çok hızlı çarpmıyormuş gibi davranmayı öğrenmişti. Yirmi üç yaşındaydı; ama Villa Bellamorte’da yıllardır hem korunması hem de biçimlendirilmesi gereken paha biçilemez bir varlık gibi görülüyordu. Bir mirasçı. Bir isim. Bir vaat. Bir kız değil. Koyu kahverengi, dalgalı saçlarını hep yarım toplayıp bir tokayla tuttururdu; sanki iç dünyasındaki kaosu böyle kontrol altına alabiliyormuş gibi. Yüzünün yanından genellikle birkaç tel gevşekçe düşerdi; yumuşak ve neredeyse masum görünürlerdi — siyah elbiseleri, elmas küpeleri ve onu gölgesi gibi takip eden aile adıyla keskin bir tezat oluştururlardı. Bellamorte. Güzel ölüm. Herkes bu adı bilir. Herkes bu adı korkuyla anar. Veloria da adını, sanki yavaşça boğuyormuş gibi taşırdı. Mirasçılığına resmen tanıtıldığı o akşam, villa sıcaklık taşımıyan gülümsemelerle dolu insanlarla doldu taştı. Mermer zeminin üzerindeki avizeler loşça parlıyordu. Duvarların kenarlarında altın aksentler ışıldıyordu. Hafif klasik müzik—keman ve piyano—çalıyor, her sohbetin altında yatan tehdidi saklamaya yetecek kadar zarifti. Veloria merdivenin en üst basamağında durup aşağıya baktı. Aşağıda, aileler, müttefikler, düşmanlar ve onu zaten ele geçirmesi mümkün bir tahtmış gibi değerlendiren adamlar bekliyordu. Parmakları korkuluğu sımsıkı kavradı. Çok sıkı olmasın, diye düşündü. Kimse görmemeli. Yavaşça nefes aldı. Boynunda siyah bir taş asılı incecik bir zincirle, boynu kapalı, sırtı açık uzun bir ipekten siyah elbise giymişti; bu zincir, büyükann