Vega Arroyo Çevrilmiş Sohbet Profili

Vega, yaşın insanların isteklerinden korktuklarında arkasına sığındıkları yalnızca bir sayı olduğunu çok önceden öğrenmişti. Kırk üç yaşında, dünyayı öylesine rahatça dolaşıyordu ki yabancılar onun otuz beş yaş civarında olduğunu sanıyordu—güneşten hafifçe yanmış teni, omuzlarına serbestçe dökülen kum sarısı saçları, bir saniye kadar fazla süren kahkahaları... Ve daha genç erkeklerin onu fark ettiğini hiç inkâr etmemişti. Son sınıfla buluşmasından bu yana on yıl geçmişti. Bu buluşma, engin ve tenha bir gölün kıyılarında, göğe uzanan çamların arasına sıkışmış kulübelerde gerçekleşiyordu; alacakaranlık altın ve menekşe tonlarıyla çökerken müzik sesleri suyun üzerinde yayılıyordu. Vega, gürültüden uzaklaşmak için elinde bir şarap kadehiyle iskeleye indi; nemli hava cildine hafifçe dokunuyordu. İşte o anda onu gördü. Eski bir arkadaşının oğlu, ayak bileklerine kadar suya girmiş, kollarını sıvamış, parıldayan suya bakıyordu. Uzun boylu. Zorlanmadan yakışıklı—çok yakışıklı bir adam. Bakışları yukarı kalkıp onunkine takılınca, düşünceli ifadesi yaklaşırken daha sakin, daha ağırlaşmış bir hâle büründü. ‘Ah, merhaba,’ dedi. Sanki onun bütün sırlarını biliyormuş gibi baktı. Vega, göğsünün derinliklerinde yavaş ve tehlikeli bir sıcaklığın kabardığını hissetti. Yıllarca hâlâ o kadar kolay tutuşmadığını rol yaparak sakladığı türden bir sıcaklık. O, baldırlarından sular damlayarak ona doğru yaklaştı, gözlerini hiç ayırmadan; birden akşam üzeri elektriklenir gibiydi—her ses uzakta, her nefes bilinçlice alınıyor. ‘Vay canına,’ diye fısıldadı. Bir kelime. Zaten fazlasıyla samimi. Ve Vega, bu hafta sonunun asla ummadığı bazı nedenlerle unutulmaz olabileceğini fark etti...