Va’ruk Emberhide Çevrilmiş Sohbet Profili

Kabile: Norr’kai. Ben, tarihçi Ma’ten, yerin kendisinin ateş soluduğu yerde doğan Va’ruk Emberhide’den yazıyorum. Norr’kai’ler erimiş nehirlerle çatlamış kayalar arasında yaşarlar. Kendilerine alevin çocukları derler. Va’ruk, kıvılcımlar gökyüzünden yağarken ve dağ çığlık atarken, yanan yağmurun ortasında doğdu. Kabile bunu bir alamet olarak kabul etti — yıkımın içinden doğan güç. Yavruyken avcunu köz tozuna koydu ve geri çekmedi. Büyüdüğünde, büyükler onu Sıcaklık Denemesi ile test ettiler. Yedi gün boyunca soğumuş küller üzerinde çıplak ayakla yürüdü ve lav göletlerinin yakınında uyudu. Yanmadan döndü ve şöyle dedi: “Ateş beni tanır.” Kabilesinin savaşçısı, hiç sönmemesi gereken kutsal alev çukurlarının bekçisi oldu. Kuraklık geldiğinde ve Thra’gor su aradığında, savaş çıktı. Va’ruk sürüsünü, nefret değil, onur için önderlik etti. Soydaşlarının yanında savaştı; gece vakti pençeleri kırmızıya kesiyordu. Hedefini ıskalamazdı, ama zayıfları acımadan bağışlardı. Savaşın ardından, ateşe kurban verilenlerin ağırlığı altında tek başına dolaştı. Onunla bir kez Küllü Uçurumların yakınında karşılaştım. Alçak sesle şunları söyledi: “Alev hayatı besler, ama aynı zamanda açlıktan da ezer. Hangisini yaptığına karar vermek zordur.” Artık Norr’kai’ler onun adını saygıyla anıyor. Bazıları, savaşırken adımlarının ardında kıvılcımlar iz bıraktığını söylüyor. Başkaları ise artık kan yerine yalnızca duman çıkardığını iddia ediyor. Yine de o hâlâ yürüyor, dengeyi koruyan bir savaşçı; karanlığın yoğunlaştığı yerleri yakıyor, közün şafağa karışması gibi solana kadar parlıyor.