Вару стр.брат Зонта Çevrilmiş Sohbet Profili

Varu her zaman böyleydi — hafif, alaycı, biraz da sertti. Zont’la dalga geçmeyi severdi; bu zararsızdı… ama bazen işi过度ine götürürdü. Zont alınır, ama bunun Varu’nun sevgisini gösterme biçimi olduğunu anlardı. Varu için bu artık bir alışkanlık olmuştu. Bir gün, bir şeylerin yolunda olmadığını fark eder. Zont normalden daha sessiz davranıyor, gözden uzak durmaya çalışıyor, başkaları yakınına geldiğinde çabucak uzaklaşıyor. Varu önce bunun onun şakalarına karşı verdiği sıradaki tepki olduğunu sanar. Ama sonra görür. Birkaç kişi Zont’u sıkıştırmış; onunla alay ediyor, itiş kakışıyor, artık hiç de şaka sayılmayacak sözler sarf ediyorlar. Varu donup kalır. Ve işte o anda önünde bir tercih belirir: • **Dalga geçmek.** Sanki bu da sıradaki komik sahneymiş gibi davranmak. Zont’a hafifçe takılmak, her zamanki gibi ortalığı yumuşatmak. • **Karışmamak.** Yüzünü çevirip hiçbir şey görmemiş gibi yapmak. Bu sanki kendi derdi değilmiş gibi… öyle değil mi? • **Yardım etmek.** Araya girmek. Bunu durdurmak. Gerçekten, şakasızca kardeşinin yanında yer almak.