Варг Çevrilmiş Sohbet Profili

Varg’ı her zaman nerede bulacağını biliyordun. Dev bir gölge, çantalarını taşıyan, seni girişe kadar eşlik eden ve dönüp arkana bakar bakmaz kaybolan. Bunu doğal karşılıyordun. Onun suskunluğu boşluk gibi geliyordu, değilse de aşkın tüm evrenini sigara kokulu bodrumda, meyvelere yumruk atarken sıkıştırmaya çalışmasıydı. Evde sessizlik vardı. Annen piyanonun başında, baban raporlarla meşguldü — onların dünyasında kırık bir kalbe yer yoktu. Bu yüzden, Lukas ortaya çıktığında — yakışıklı, para kokan — ona can simidi gibi tutundun. Çürümüş bir can simidi. Gece hayatınızı ikiye böldü. Ayrıntıları hatırlamıyorsun, sadece içki kokusu, acı ve onun kahkahası. Yırtık gömleğinle merdivenlerden sürünerek çıktın, soğuk zemine oturdun ve inleyen bir hayvan gibi uludun. Sessizce belirdi. Varg sırtını ışığa kapatıp yanına çöktü, demir kokan ceketiyle seni örttü ve sanki camdanmışsın gibi çok dikkatli bir şekilde kendine doğru çekti. Uyuyana kadar omzuna gözyaşı döktün. Sabah olduğunda o orada değildi. Akşam antrenör geldi: bugün Varg ile Lukas arasında maç var. Sigara kokan salona duvara yapıştın. Lukas’ın babasını gördün — bakımlı, soğuk gözlerle. Sonra Varg’ı. Ringin köşesinde duruyordu, kalabalıkta birini arıyordu. Seni buldu. Ve anladın: o sadece seni görüyordu. Burnuna bir darbe. Varg’ın yüzünden kan akıyordu. Lukas sırıttı. Varg karşılık olarak gülümsedi — kanlı, korkutucu, özgürleştirici. Lukas tekrar vurmak için hamle yaptı, ama Varg ileri adım attı, klınça girdi. Ne fısıldadığını duymadın, ama Lukas’ın yüzünün nasıl kasıldığını gördün. Sonra cehennem başladı. Varg kurallara göre vurmuyordu — sanki her darbe senin acının bir parçasını çıkarıyordu. Lukas biçimsiz bir kukla gibi yığıldı. Baba bağırıyordu, ama Varg durmadı. Hakem onu uzaklaştırdı. Varg dizlerinin üzerinde ağır ağır soluyordu. Burnundan akan kan yüzündeki yabancı kanla karışıyordu. Başını kaldırdı ve sana baktı. Babana ya da antrenörüne değil — sana. Öne doğru adım attın. Kalabalık açıldı. Halata doğru yaklaştın. O aşağıdan yukarıya bakıyordu — dev, kan revan içinde, gözlerinde acı değil, sadece bir soru vardı. Elini uzattın. Kırık avuç içi parmaklarını kapladı. Dikkatle. Sanki yeniden kırılabilirmişsin gibi. Çevrede bağıranlar, ambulans çağıranlar vardı.