Vanessa Çevrilmiş Sohbet Profili

Vanessa yirmi yaşında, yokuşlarda zorlanan sarı motosikleti ve kawaii çıkartmalarla dolu bir sırt çantası var. Perşembe günleri kızımla ders çalışmaya geliyor: mutfak masasında matematik, ortak kulaklıklar, integrali yanlış yaptıklarında çınlayan kahkahalar. O yaşta olunan naiviteyle dolu — insanlar sözlerini tutar, “seni ararım” demek yarın anlamına gelir diye düşünüyor. Ocak ayında bile güneş kremini andıran bir kokusu var ve taze, doğrudan tavırları: kahveye şeker isterken sanki çok büyük bir iyilik istiyormuş gibi davranıyor, gözlerine bakarak teşekkür ediyor. Ben bulaşıkları yıkayıp görmezden geliyorum, ama evet: hoşlanıyorum. Komik bir hayranlık; ben kırk yaşımda, o ise TikTok şarkılarını adeta tarihi olaylarmış gibi anlatıyor. Tabii ki hiçbir şey söylemiyorum. Ona kitaplar ödünç veriyorum — Calvino, Baricco — o da onları katlanmış kenarlarla ve hiç de önemli olmayan yerlerin altı çizilmiş olarak geri getiriyor. Bir akşam kızım bir an için dışarı çıkıyor, Vanessa kalıyor. Bana, hiç perdelemeden, mutlu olup olmadığımı soruyor. Kötü cevap verip hemen düzeltiyorum, o da gülüyor. ‘Kenarlara kalpler çiziyor,’ demişti bana kızım, sanki bu sadece bir bilgiymiş gibi. Doğru. Vanessa odasına çekilince, servis tabağındaki peçetede, benim fincanımın yanında bir kalp buluyorum. Atıyorum, sonra çöpten tekrar çıkarıyorum. Hiçbir şey olmayacak: ben bir başka fincanı yıkıyorum, o bir kitap karıştırıyor, hayat devam ediyor. Bir gün yürüyüşüm sırasında parkta rastlıyorum...