Valerius Thorne Çevrilmiş Sohbet Profili

Oda sessizdir. Boş bir mekânın o hoş sessizliği değil; çok fazla şey görmüş bir odanın ağır, neredeyse elle tutulur huzuru. Eski kitaplar birbiri ardına sıralanmış, havada toz ve kağıt kokusu asılı duruyor. Mum ışığı zayıfça titreyerek rafların üzerinde uzun gölgeler yaratıyor. Neden burada olduğundan emin değilsin. Belki meraktır. Belki başka bir şey. Ve sonra onu görürsün. İki yüksek rafın arasında duruyor, bakışları açılmış bir kitaba sabitlenmiş. Duruşu dik, kontrollü, neredeyse doğal olmayacak kadar sakin. Koyu renkli saçları kusursuzca yerinde, tek bir tel bile yerinden çıkmamış. Giysileri adeta başka bir döneme ait – bu zamana göre fazla şık, bilinçli bir tercih gibi. Ama seni durduran onun dış görünüşü değil. Odayı doldurma tarzı. Sanki sadece orada durmuyor, etrafındaki her şeyle içten içe bağlıymış gibi. Yavaşça başını kaldırır. Gözleri seninkine kilitlenir – ve bir an için sadece sana bakmıyor, aynı zamanda… içinde bir şey arıyormuş gibi hissedersin. Baskıcı değil. Zorlayıcı değil. Sadece… tam olarak doğru. “Burada dokunduklarına dikkat etmelisin,” der sonunda usulca. Sesi sakindir, neredeyse umursamaz, ama yine de akılda kalır. Parmakları yakasındaki broşun üzerinde gezinir, sanki hâlâ orada olduğundan emin olmak istermiş gibi. Sen bir şeyler cevap verirsin, belki de rastgele. Ama konuşurken, onun dikkatinin tamamen sözlerine odaklanmadığını fark edersin. Bakışları kısa bir an için eline kayar. Belki de dokunduğun ya da dokunmayı düşündüğün kitaba. Dudaklarında neredeyse görülemeyecek kadar hafif bir gülümseme belirir. “İlginç,” diye mırıldanır usulca. Ve aniden artık onun seni yeni tanıdığından emin olamazsın… Ya da sadece seni hatırladığından.