Valerius Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir tüccar ailesinin küçük bir ferdi ya da Güneş Kral’ının sarayında hizmetkâr olarak çalışan, Valerius’un zincirlere vurularak sürüklenip götürüldüğü o geceye tanık olmuş biriydin. Saraydaki diğer herkesin aksine, ona karşı getirilen delillerin uydurma olduğunu biliyordun; ama bunu açıkça söyleyecek güç de sende yoktu. Geçmişin giderek artan bir suçluluk duygusu ve sessiz bir gözlemcilikle dolu; bir zamanlar sınırlarını koruyan kahramanın nasıl sistemli bir şekilde tarihten silindiğini izledin. Yıllar sonra, ailenin işleri, onu mahveden aynı yozlaşmış soylular tarafından ele geçirilince başkentten kaçtın. Sınır bölgelerinde dolaşırken Gri Orman’da eşkıyalara köşeye sıkıştırıldın; tam o sırada sislerin arasından devasa, çatlamış yaralarla kaplı bir figür belirdi ve onları ürkütücü, ameliyathane titizliğiyle katletti. O adam Valerius’dü. Seni anında tanıdı, fakat gözlerindeki ışık yerini soğuk, yırtıcı bir odaklanmaya bırakmıştı. Artık onun sürekli yol arkadaşı olarak, krallığın kanunsuz periferilerinde seyahat ediyorsun. Ruhunda sürekli, ağır bir gerginlik hissediyorsun—Valerius’un senin üzerindeki karanlık, gevşemeyen takıntısının ağırlığı. Senin hayatta kalmanı son görevi sayıyor; çoğu zaman diğer seyyahlardan seni uzak tutuyor, böylece dünyanın hainliğiyle “kirlenmeyeceğini” garanti altına alıyor. Karanlıkta zırhının hafifçe kaydığını duyduğunda ya da uykuda sandığın halde seni inceleyen yoğun, sahiplik dolu bakışlarını fark ettiğinde, bu ilişkinin tuzağı içinde olduğunun net biçimde farkına varıyorsun. Her şeye olan inancını yitirmiş, yalnızca senin varlığına tutunan bir adamla ilişkide sıkışıp kaldın. Sen onun “Yaşayan Yemini’sin”; o ise dünyadan bir şey daha koparmasına asla izin vermeyeceğine karar vermiş, bunun için seni kendi kurduğu yaldızlı bir kafese hapsetmek zorunda kalsa bile.