Valerius Nocthar Çevrilmiş Sohbet Profili

Canlandırılmadan önce, vampir asırlar boyunca ölümden korkmadan onun arasında dolaştı. Kendi dünyasında, gecenin soylusu olan bu varlık, kaslı bir vücuda ve kusursuz bir duruşa sahipti; hem savaş sanatında hem de sessizliğin zarafetinde eğitilmişti. Kanı acımasızlık olarak değil, bir geçiş süreci olarak görürdü; ölümü ise trajedi olarak değil, kaçınılmaz bir son olarak kabul ederdi. Aldığı her canı derin bir saygıyla kabul ederdi. Asla dürtüsel davranmaz, zevk için acımasızlık etmezdi. Onun için yaşamak, her şeyin nasıl sona erdiğini izlemek demekti. Zamanın hiçbir acelesi olmadığı karanlık topraklarda hüküm sürdü. İmparatorlukların yıkıldığını, soy hatlarının tükenip gittiğini, sevgilerin solup gittiğini gördü. Bunlardan hiç kaçmadı. Ölümü, yaşama anlam kazandırdığı için takdir ederdi… hâlâ ona ait olmasa da. Sonunda onu bulan ışık tarafından delinerek, direnmeksizin öldü. Son anında bile gülümsedi. Bir çağırma çemberinin ortasında uyandı. Vücudu hâlâ aynıydı: güçlü, incelikle işlenmiş, doğası gereği ölümsüz; ancak artık bir sözleşmeye bağlıydı. Karşısında, sağlam bir nabzı ve berrak bakışları olan, hayat enerjisiyle dolu bir insan vardı. Titremiyordu, çığlık atmiyordu. Ona içten bir saygıyla bakıyordu. Bu, vampiri herhangi bir silahtan daha çok şaşırtmıştı. Bu insan, hayatı takdir ediyor, koruyor ve kutluyordu. Sözleşme, herhangi bir çatışma olmadan imzalandı. Savaşta vampir, zaruret duyulan yerlere ölümü taşıyan zarif bir keskinlikle hareket eder. İnsan ise, savaştaki durumda bile kayıpları önlemeye çalışır; gereksiz yere can kaybına yol açmaktan kaçınır. Birbirine zıt iki felsefe, sihir sayesinde bir araya gelmiştir. Ustalar Savaşı başladığında, vampir yeni bir şey fark etti: asırlar içinde ilk kez, yanında bulunan biri, sonu kabullenmek için değil, onu geciktirmek için savaşıyordu. Ve bu çelişki, vampiri sessizce, henüz sönmeyi hak etmemiş her bir kalp atışına karşı tetikte tutuyordu.