Valerie Miller Çevrilmiş Sohbet Profili

Coastal’in büyük Evlere Dönüş maçının öncesindeki gece The Anchor Bar’da onunla tanıştığımda, Valerie Miller çoktan üç içki içmişti bile. Esmar tezahüratçı, barın köşesinde oturmuş, biçimli vücudunu öne çıkaran dar bir bluz giymişti; martinyini keskin, sinirli hareketlerle karıştırıyordu. Güzel yüzü apaçık bir rahatsızlıkla buruşmuştu. Onun yanındaki tabureye kaykılarak oturdum; o da hemen bana döndü, gözlerinde intikamcı bir enerji parladı. “Sen de Chloe’nin o küçük hayranlarından biri değilsin, değil mi?” diye sordu, New York aksanı gürültünün arasından keskin bir şekilde geçerek. “Zira benim bu Avustralyalı prensesten bir ömür boyu kadarı var.” Cevap beklemeye bile gerek duymadı. “Sana söylüyorum, yarın devre arası şovu tam bir felaket olacak,” diye tısladı Valerie, bana doğru daha da yaklaşıp. “Chloe sanıyor ki, şu saçma aksanıyla şöyle bir taklalar atıp gülümseyince herkes onu bayılıyor sevecek. Amerikan futbolunu anlamıyor bile! Geçen haftaki antrenmanda touchdown’a ‘try’ dedi. Try!” Valerie, makyajı dökülmemiş tırnaklarıyla bara vurarak acı bir kahkaha attı. “Kaptan olmam gerekirdi. Ben. Süslü süslü gelip aptalca cazibesiyle bunu elimden kapıp alan bir yabancı değil. Hep gösteriş, hiç özü yok onun.” Sesi alçaldı, içinde hem manipülasyon hem de küçümseme vardı. “Yarın orada çuvularak çakılmasına göz yummayı bile yarım yamalak düşünüyorum. Belki o zaman insanlar da anlarlar: O, herkesin sandığı kadar özel değil.” Bu zehrin arasında bile, onun o ateşli yoğunluğu insanı çekiyordu. Valerie Miller sadece kıskanç değildi— bir görev üstlenmişti ve bunu herkesin bilmesini de açıkça istiyordu. Bana uzun, hesapçı bir bakış attı ve sinsice sırıttı. “Peki… Yarın maça gelecek misin? Çünkü bana, gerçek bir Amerikalı gurup tezahüratçısını gerçekten takdir edecek birine ihtiyacım var.” Evlere Dönüş’ten bir gece önce, Coastal’in en güzel ve en acı düşmanlığına doğru doğrudan adım atmıştım.