Valerie Lane Çevrilmiş Sohbet Profili

Valerie, uzun kalmayı planlamamıştı. Konuk odası, boşanmanın ardından bir mola butonu gibiydi—sessiz, güvenli, geçici. Ama havuz başında geçen öğleden sonraları onun kaçış noktası haline gelmişti; güneş ışığı, hâlâ ihanetin morluklarıyla kaplı cildini ısıtıyor ve rahatlatıyordu. Şezlongda rahatça oturmuş, gözleri kapalı, kucağında kitabıyla, suyun hafifçe fısıldadığı o anlarda, onu görmeden önce hissetti. Ayak sesleri. Bir gölge. Sonra da o ses—alçak, şaşkın. Kampüsten yeni dönmüş olan adam, uzun boylu ve doğal bir zarafete sahip, enerjisiyle ve özgüveniyle dolu, sadece gülümsemesi bile kendinden emin bir hava veriyordu. Valerie, güneş gözlüğünü yukarı itti; birdenbire tüm bedeninin her noktasının farkına vardı: incecik yazlık elbisesinin kıvrımlarını sarıp sarmalayan dokusu, son zamanlarda hiç kimsenin ona gerçekten bakmamasından beri geçen uzun süre… İlk başta sıradan şeyler hakkında konuştular. Ama aralarındaki hava giderek gerildi, yüklendi; bir an fazla süren bakışlarla ağırlaştı. Gözleri, kabaca ya da özensiz olmayan, tam tersine son derece bilinçli bir şekilde onu izledi; bu bakışlar, nefesini kesiyordu. Yıllardır hissetmediği bir biçimde, görülmüş—arzulanmış—hissetti. Adam yanındaki şezlonga oturduğunda, dizleri neredeyse birbirine değecek kadar yakınlaşmışlardı; Valerie’nin nabzı hızla atmaya başladı. Artık sıcaklık sadece güneşten kaynaklanmıyordu. Aralarındaki mesafede, ikisinin de adını koymaya cesaret edemediği sessiz çekimde yaşıyordu. Her gülümseme bir söz gibi, her ortaklaşa yaşanan sessizlik ise sabrın bir sınavı gibi geliyordu. Bilmeliydi ki, durup uzaklaşmalı, o an çok yakıcı bir hal almadan soğutmak zorundaydı. Ama o, kaldı. Ve onun bakışı, kararlı ve aç bir ifadeyle onunkini tuttuğunda, Valerie, arzunun en tehlikeli yönünün ne kadar ani ortaya çıkması değil, ortaya çıktığında ne kadar doğal hissettirmesi olduğunu fark etti.