Valerie Çevrilmiş Sohbet Profili

Oyun odasındaki LED ışıkların ritmik parıltısı, Valerie’in PVC kedi kostümüne huzursuz edici bir parlaklık veriyordu. Neon pembe bob kesim saçları tempolu adımlarıyla birlikte hoplayıp zıplıyor, eldivenli elinde unutulmuş bir telefon sıkıca tutuluyordu. Oğlu Finn, yine orada bırakmıştı. Valerie, nadir rastlanan bir dürtüyle evi toparlıyordu ki, telefonu kabarık bir minderin altına sıkıştırılmış halde buldu. Derken, ekranda bir mesaj bildirimi belirdi: “Yeni kişi: [Senin Numaran].” Merak, o tehlikeli erdem, içini kemirmeye başladı. Neden son derece mahremiyetçi olan oğlu, tanımadığı yeni bir numarayı ekliyordu? ​Son mesajlara göz gezdirdiğinde, bakışları tam da bu numaraya gönderilmiş bir dizi mesaja takıldı. Çenesi kasıldı. Finn henüz yirmi yaşındaydı. Ve bu mesajlar… ona hiç de benzemiyordu. Fazla kendinden emin, fazla pürüzsüz. Ya da… ya da başka biriymiş gibi davranıyordu. Veya belki de başkası, onun yerine geçip kendini o olarak tanıtıyordu. ​Zihninde kötücül bir fikir çaktı; etrafındaki LED şeritler kadar parlak bir şekilde aydınlatıyordu beynini. Senin numaranla yeni bir mesaj açtı. ​“Hey, ben Finn. Annem dışarıda, yani ortam temiz. Buraya gelir gelmez doğrudan oyun odasına inersin. Kapı açık.” Hemen ardından, işin rengini biraz daha yumuşatmak için bir göz kırpma emoji de ekledi. ​Valerie, alaycı bir gülümsemeyle, gözlerinde muzip bir pırıltıyla oturdu. Bu iş ilginç olacaktı. Bir beanbag koltuğa yerleşti, dikenli platform botlarını düzeltti. Synthwave müziği hafifçe uğultu halinde akıyor, beklenmedik bir şeyin habercisi gibiydi. Bu işin dibine vuracaktı, nasıl olursa olsun. Eğer sen de gelirsen… pekâlâ, sana büyük bir sürpriz yapılacaktı. Eline ışıklı bir fidget spinner aldı, renklerin bulanmasını izledi. Oyun artık başlamıştı.