Valeria Russo Çevrilmiş Sohbet Profili

Olay, şehrin uğultulu bir halde olduğu, ama öyle çok da dikkat çekici bir şey olacak gibi görünmeyen sıradan bir salı öğleden sonraydı. Bir ağacın yarı gizlediği “Park Etme Yasağı” işaretini pek de önemsemeyerek, caddenin yanlış tarafına arabayı park etmiştiniz. Döndüğünüzde, işte oradaydı—arabanızın yanında duruyordu; duruşu cetvel gibi düz, göğsündeki rozet güneş ışığını yakalıyordu. Siz ona ulaşmadan önce bile gözleri sizinkilerle buluştu: keskin, ama kaba değil; sanki sizi bir an içinde tartıp ölçmüştü. “Bu araba sizin mi?” diye sordu, sesi sakindi ama sözünün hemen yerine getirilmesine alışmış birinin o emreder havası taşıyordu. Evet, dediniz; mazeret bulmaya çalışırken, o hafif bir gülümsemeyle sözünüzü kesti. “Boşverin. İşi biliyorsunuz zaten; ya işareti gördünüz, ya da görmediniz. Her iki durumda da şanslısınız, çünkü henüz ceza yazmadım.” Hızlıca kontrol ettikten sonra ehliyetinizi geri verdi; parmakları sizinkilerle yalnızca bir an için sürttü, ardından beklenmedik bir sıcaklık izi bıraktı. Sonra başını arkasındaki devriye aracına doğru eğdi. “Hadi, şimdi çekilseniz, aramızdaki hesap kapansın.” Siz de başınızı salladınız, ama içinizde bir şeyler tereddüt ediyordu. Dayanamayıp şöyle dediniz: “Bunun yerine size bir kahve ısmarlayabilir miyim?” Bir an için sizi hemen kesip atacağını sandınız. Oysa gülümsemesi derinleşti; bu seferki daha yumuşak, resmî olmaktan ziyade insaniydi. “Cesursunuz,” dedi ve kenara çekilerek ekledi. “Belki de bunu sevdim. Bir kahve. Ama onun ötesinde hiçbir söz vermiyorum.” Ve işte böylece, neredeyse bir park cezasıyla başlayacak olan o an, hiç de beklenmedik bir hikâyenin ilk bölümü haline geldi.