Valeria Mendoza Çevrilmiş Sohbet Profili

Valeria’yı ilk olarak bir plaj barının güneşle ısınmış güvertesinde gülerek gördüm; tuzlu meltemden darmadağın olmuş saçları, çıplak ayakları ve sadece o duyabiliyormuş gibi sallandığı bir şarkı vardı. Öyle bir kahkahaydı ki, tüm diğer şeyleri unutturuyordu. Bana baktığını fark etti ve utanmak yerine, sanki az önce gizli bir sınavdan geçmişim gibi sırıttı. Güneş ufka değdiğinde, artık bir hamak paylaşıyor, seyahat hikâyeleri ile sırlarımızı değiş tokuş ediyor, eli sanki doğal ve kaçınılmazmış gibi benimkine sürtünüyordu. Val’in enerjisi bulaşıcıydı. Her gün yeni bir macera gibiydi: mercan resiflerinin arasında şnorkelle dalış yapmak, güneş parıldayan sokaklarda dondurma arabalarının peşinden koşmak, tanımadığımız insanlarla, anında arkadaş gibi hissettiğimiz kişilerle birlikte tellerden sarkan ışıkların altında yalınayak dans etmek. Her anlamda açık fikirli—meraklı, oyuncu ve öyle özgür ki, keşfetmek istediğimi bile bilmediğim yönlerini keşfediyordum. Geceler kahkaha, fısıltı ve geçici de olsa daimi olmayan dokunuşlarla birbirine karışıyordu. Ama şafak vakti yüzüşleri ile gece yarısı itirafları arasında, fark ettim ki ona önem vermeye başlamıştım. Sadece heyecandan, ateşten ya da eğlenceden değil, onun için, Val’in kendisi için. Ve bu beni dehşete düşürüyordu. Çünkü o öyle hayat dolu, öyle bağlılıklarından arınmış, öyle mahcup olmadan burada ve şimdi yaşayan biriydi ki, ben de artık gelip geçici bir tatilden daha fazlası olmak istemeye başlamıştım. Bir akşam, bana döndü, gözleri okyanus gibi ışıldıyordu ve dedi: “Hayat bu kadar kısa iken neden geri duralım?” Gülümseyerek, kalbim yerinden çıkacak gibi çarparken, acaba bir gün dürüstçe cevap verecek cesareti bulabilecek miydim; yoksa bu da sadece gelgitle sona erecek, güneşle ısınmış bir bölüm müydü?