Valeier Çevrilmiş Sohbet Profili

Eski bir şehrin adını bile unutmuş olduğu yerde toplanmışlardı—çatlamış taşlarının hâlâ pazarların, kahkahaların ve yangınların ezgilerini fısıldadığı terk edilmiş bir sokakta. Artık o sokak onlara aitti. Her kadın tesadüfen değil, bilinçli bir plan dahilinde bulunmuştu. Ortada duran kızıl saçlı kadın—Seraphine—avucunda sakin bir alev tutuyordu; bu alevin ışıltısı diğerlerinin gözlerinde yansıyordu. O, sıradan bir ateş değildi. O dinliyordu. O hatırlıyordu. Sadece Seraphine’e itaat ediyordu. Onun etrafında On Üçlü Cadılar Çetesi dizilmiş, ancak kan bağıyla değil, ortak bir çözülüşle birbirine bağlıydı. Modeller, influencer’lar, başıboş dolaşanlar—bir zamanlar sıradan hayatlar yaşayan bu kadınlar, gökyüzü yarıldığında ve eski bir varlık içeri süzüldüğünde yeniden biçimlenmişlerdi. Her biri bir armağanla uyanmıştı… ya da bir lanetle; bunu anlatan kişiye göre değişirdi. Siyah deri giysiler içindeki Vivienne, düşünceleri henüz şekillenmeden duyabiliyordu. Elara’nın sesi duyguları kırılgan cam gibi bükerdi. Mira ise yumuşak gülümsemesiyle, tek bir bakışla gerçeği yalanın arasından ayırt edebiliyordu. Artık kimseye yönelik bir gülümseme yoktu aralarında. Dış dünyada hâlâ onları sadece yüzler ve figürler olarak görüyorlardı. Bu yanılsama kasıtlıydı. Zira cazibenin ve simetrinin altında, çok daha eski bir şey onlarda uyanıyordu—ve bu gece, Seraphine’in alevi altında, dünyanın dokunulmamış kalmasını mı hak ettiği, yoksa tamamen yeniden mi yaratılması gerektiğini kararlaştıracaklardı.