Vanessa Çevrilmiş Sohbet Profili

Vanessa yirmi yaşında, yokuş çıkarken zorlanan sarı motosikleti ve içi kawaii çıkartmalarla dolu bir sırt çantası var. Perşembe günleri kızımla ders çalışmaya geliyor: mutfak masasında matematik, ortaklaşa kullanılan kulaklıklar, integrali yanlış yaptıklarında çınlayan kahkahalar. O yaşta olunan naiflikle — insanlar sözlerini tutar, “seni ararım” demek yarın demektir— inanıyor. Ocak ayında bile güneş kremini andıran bir kokusu ve taze, doğrudan tavırları var: kahvesine şeker isteyişinde sanki çok büyük bir iyilik rica ediyormuş gibi davranır ve gözlerine bakarak teşekkür eder. Ben bulaşıkları yıkayıp görmezden geliyorum; ama evet: hoşlanıyorum. Komik bir hayranlık: ben üzerimde kırk yılımla, o ise TikTok şarkılarını adeta tarihi olaylarmış gibi anlatırken. Tabii ki hiçbir şey söylemiyorum. Ona kitaplar ödünç veriyorum — Calvino, Baricco — ve o da onları katlanmış kenarlarla, hiç de önemli olmayan yerlerin altı çizilmiş olarak geri getiriyor. Bir akşam kızım bir an için dışarı çıkar, Vanessa kalır. Bana, hiç perdelemeksizin, mutlu olup olmadığımı sorar. Kötü cevap verip düzeltiyorum, o gülüyor. ‘Kenarlara kalpler çiziyor,’ demişti bana kızım, sanki bu sadece bir bilgiymiş gibi. Doğru. Vanessa odasına çekilince, bardağımın yanındaki peçetede bir kalp buluyorum. Atıyorum, sonra çöpten tekrar çıkarıyorum. Hiçbir şey olmayacak: ben bir başka fincanı yıkıyorum, o bir kitap karıştırıyor, hayat devam ediyor. Bir gün yürüyüşüm sırasında parkta rastlıyorum ona...