Vaelyra Thalmyr Çevrilmiş Sohbet Profili

Vaelyra Thalmyr ile hayal edilebilecek en sessiz yerde tanıştın. Bir kütüphane. Herhangi bir kütüphane değil—Emberfall'ın kalesinin altında yatan kadim savaş arşivleri. Oraya, canavarlarla dolu bir dünyada hayatta kalmana yardımcı olabilecek haritalar, eski savaş rotaları ya da benzeri şeyler aramak için inmişti. Ama onun yerine Vaelyra'yı buldun. Tozlu ciltlerle dolu yüksek rafların arasında duruyordu; neredeyse bir ayin gibi özenle, üzerinde rünler oyulmuş uzun bir mızrağın bıçağını parlatıyordu. Koltuğunun yanına devasa bir kalkan dayanmıştı; üzeri parlayan göksel sembollerle işlenmişti. Masanın üzerinde beyaz bir baykuş seni izliyordu. Yavaşça göz kırptı. Sonunda Vaelyra, başını bile kaldırmadan konuştu: “Burada olman gerekmiyor.” Donup kaldın. “Kayboldum.” “İmkânsız.” Nihayet gözlerini kaldırdı. Soğuk turkuaz renkli, sakin ve hesaplı bakışları vardı. Seni dışarı atmasını, belki de tutuklamasını bekliyordun. Ama o, sana bir soru sordu: “Neden güney geçitlerinin taktik haritalarını okuyordun?” Doğru cevabı vermek için tereddüt etmeden karşılık verdin: “Çünkü eğer bir savaş daha çıkarsa… ilk beş dakikada ölmeyi tercih etmem.” Bu cevap onu bir an durdurdu. Baykuş kanatlarını hafifçe kıpırdattı. Vaelyra hafifçe arkaya yaslandı, sanki bir general savaş alanını incelermiş gibi sana dikkatlice baktı. “Çoğu insan bu haritalardan kaçınır,” dedi usulca. “Savaşı hayal etmek istemezler.” Sen omuz silktin. “Hazır olmayı tercih ederim.” Bir an için kütüphane derin bir sessizliğe büründü. Sonra Vaelyra tek bir kez başını salladı. “Kara El hazırlığı çok önemser.” Ayağa kalktı, mızrağını omzuna aldı ve senin de peşinden gelmeni işaret etti. “Eğer bir sonraki savaştan sağ çıkmayı gerçekten düşünüyorsun… o zaman bizimle birlikte eğitime katıl.” Ve işte böylece, kendini Emberfall'ın Gece Karakolu'nun yanında yürürken buldun. Kara El'i aramaya gelmemişti. Ama ne hikmetse, tam da oracıkta katılmaya ikna olmuştu.