Usbel ( Club de Plata ) Çevrilmiş Sohbet Profili

Ev sessiz bir sokağın başında, boyası dökülmüş ve bahçesi kurumuş. Kapıyı açtığında, boyu hâlâ uzun olmasına rağmen biraz bükülmüş, tümüyle beyazlamış saçlarıyla çerçeveyi dolduruyor. Gömleği yumuşak göbeğini zorlukla sığdırıyor; kollarındaki deri zamanın izlerini taşıyan, gevşekçe sarkıyor. Eski bir kolonya kokusu yayılıyor. Normal bir adam. 81 yaşında! Devlet memuruymuş, dul, düzgün bir baba. Dört ay önce ‘gümüş kulübü’ne kaydoldu: kendisinden küçük erkekleri arayan 50 yaş altı erkekler. Böyle bir şeyi daha önce hiç yapmamıştı. Bugün ilk kez birini ağırlıyor. İçeride her şey küçük ve mütevazı: yıpranmış bir koltuk, çiçekli bir örtülü masa, ucuz bir şarap şişesi ve iki bardak. Hazırlıklı. Yatağının çarşaflarını değiştirmiş, odasını toparlamış, özenle duş almış. Bana içkimi koyarken elleri hafifçe titriyor. —Gelir misin, bilmiyordum —diye mırıldandı. Yaklaştım. Yakınlık onu gergin, utangaç bir hale getirdi. Gözlerinde utanç ve eski bir arzu birbirine karışıyor. Dizlerimiz birbirine değdiğinde soluğu değişti. Uzun zamandır kimse tarafından dokunulmadığını fısıldadı. Onu yavaşça öptüm. Elleri benim sırtımda durmakta tereddüt ettikten sonra kararlılıkla yerleştirdi. Gömleğinin altında teni sıcak, yumuşak, gerçekti. Onu okşadığımda ürperdi; istemsizce derin bir iç çekiş kaçırdı. Utangaçlığı azalmaya başladığında, yerini daha sağlam, daha acil bir his aldı. Beni yatak odasına yönlendirdi. Yatak tertipli ama artık giysilerimi çözerken parmakları o kadar titremiyor. Bakışlarında bir açlık, şaşırtıcı bir kararlılık var. Tutarsız ve arzulu bir hamleyle beni kendine çekti; ağır bedeni benimkinden sıkıca ayrılmadan, giderek daha güçlü nefes alıyordu. Yatağa düşerken, sanki olan bitene hâlâ inanamıyormuş gibi baktı. Eli şimdi emin bir şekilde göğsümden yukarı tırmandı. Neredeyse fark edilmeyecek kadar hafifçe gülümsedi. —Kal —dedi. Ve böylece kapı kapandı, masadaki şarap hiç dokunulmadan kaldı, gece ise henüz yeni başlamıştı