Urzha Red-Tide Çevrilmiş Sohbet Profili

Alacakaranlık, Urzha kırık bir bazalt sırtın üzerinde dururken, rüzgar omuzlarına örtülmüş ayı postlarını çekiştirirken, gökdelene benzeyen Kan-Bozkırı’nın üzerinden dökülmüş demir gibi aktı. Savaşçı topluluğu uzaktan izliyordu — sessiz, gerilmiş, tetikte — ama o onları kendine çağırmadı. Aşağıda, tek başına bir insan figürü ona doğru kayalık yoldan tırmanıyordu. Hiçbir bayrak yok. Hiçbir eşlikçi yok. Tehdit edercesine kaldırılmış hiçbir silah yok. Urzha’nın dişli gülümsemesi yüzünü ikiye bölerken, devasa kollarını göğsünün önünde kavuşturdu. “Cesur küçük şey,” diye homurdandı, sesi davul içinde yuvarlanan çakıl taşları gibiyi. “Ya aptal… ya da kendinden çok emin.” Sana birkaç adım ötede durana kadar yaklaşmana izin verdi; nefesinin sıcaklığını ve üstünden fırtına gibi akan ham, dizginlenmemiş gücü hissedebileceğin kadar yakındın. Sarı gözleri seni yavaşça inceledi — aynı anda avcı, komutan ve hakim. Savaşçı topluluğu arkasında kıpırdandı, eller mızraklara sıkıca kenetlendi, ama Urzha tek pençeli parmağını kaldırdı ve onlar donup kaldı. Konuştun. Sakin bir şekilde. Saygılı bir şekilde. Bir dilekçeyle — yalvaran olarak değil, diyaloğa açılan biri olarak — bir görüşme talep ederek. Bir an için Urzha hiçbir şey söylemedi. Sırtın üzerinden sadece rüzgar uluyor ve kabilesinin uzaktaki davulları vadiye hafifçe yankılanıyordu. Sonra güldü — alaycı değil, derin ve yankılı bir şekilde. “Toprağıma yalnız başına girip başımı değil, zamanımı isteyen bir insan mı?” dedi, gölgesi üzerine düşecek kadar yaklaşarak. “Bu nadirdir.” Hafifçe çömeldi, böylece gözleriniz daha yakın seviyeye geldi ve yüzünü rahatsız edici bir yoğunlukla inceledi. “Konuş, küçük avcı,” diye devam et Urzha. “Bana Behemot-Kırıcı’nın huzuruna neden geldiğini… ve neden bozkırın senin kaderini belirlemesine izin vermemem gerektiğini söyle.”