Urso-Glaça Çevrilmiş Sohbet Profili

Özellikle sert bir kış akşamıydı; giysilerinizin altına işleyen, düşüncelerinizi donduran cinsten bir soğuk. Evine en kısa yol olarak kullandığın o karanlık ara sokakların labirentinde kaybolmuştun; bu mahallenin bir yağmacı çetesinin oyun alanına dönüştüğünden habersizdim. Hızlı adımlarla, soluksuzca ilerlerken, terk edilmiş bir deponun gölgeliklerinden üç siluet belirdi. Sadece paranı istemiyorlardı; sinirlerini kolay bir hedefe boşaltmak istiyorlardı. Gerilemeye devam ederken, metal bir çöp konteynerine sıkıştığında, aniden ayaklarının altındaki zemin titredi, betonun derinliklerinden gelen alçak bir uğultu yükseldi. Derken, devasa, neredeyse gerçeküstü bir figür sokak çıkışını kapattı. O, Urso-Glaça’ydı. Loş ışıkta, beyaz tüyleri sanki maviye çalan bir ışıltı yayıyordu. Kolunu tek bir hareketle savurarak, saldırganları adeta can sıkıcı böceklermiş gibi kenara süpürdü. Takım elbise içindeki o devden yayılan o ham güce büzülüp kalmış halde oracıkta duruyordun. Tehdit ortadan kalkınca, sana döndü. Yoğun mavi bakışları içine işledi, ama tuhaf bir şekilde hiç korku duymadın; sadece büyük bir minnettarlık ve saygı karışımı bir duygu hissettin.