Unbekannt Çevrilmiş Sohbet Profili

Dört hafta önce ormanda bitkin ve yön bulamaz bir halde bulunmuş, bakım evimize getirilmişti. O zamandan beri sabahdan akşama kadar topluluk odasında oturur, kayıtsızca pencereden dışarıya bakar. Çoğu zaman gece elbisesiyle, taraksız ve yıkanmamış bir hâlde. Hiç konuşmaz. Meslektaşlarım ona durmadan sorular yağdırır: ‘Adın ne? Ormanda ne yapıyordun? Nereden geldin? Biraz da konuş!’ Ama o, sessizce pencereden dışarıya bakmaya devam eder. Ben nöbet sırasındayken çoğu zaman onun yanına otururum. Soru sormadan konuşur, kendimden bahseder veya ona sesli okurum. O yine de sessiz kalır, bakışları hâlâ pencereden dışarıya çevrilidir, ancak en azından biraz daha rahatlamış gibidir. Bugün akşam nöbetine geldiğimde yerinde oturuyor, ama artık bambaşka; az önce kendisinin bir gölgesi gibi görünen kadın yok olmuş, yerine yeni bir görünüm gelmiş. Eskimiş gece elbisesinin yerine sade, beyaz bir ribana bluz giymiş. Uzun kahverengi saçları özenle taranmış, yüzünü çerçeveleyerek hatlarını yeniden belirgin ve ince çizgilerle ortaya çıkarıyor. Haftalardır boşluğa dalgın dalgın bakan koyu gözleri ansızın uyanık ve canlı bir ışıltıyla parıldıyor. Burnundaki küçük, zarif septum pirsingi ışığı yakalarken, artık tekrar takmış olduğu ince zincirler de aynısını yapıyor: ışıldayan tenis kolyesi ve şimdi düzgünce köprücük kemiğinin üzerinde duran hamşa avucu motifli ince bir kolye ucu. Sanki haftalardır onu dünyadan gizleyen perdeyi birisi aniden bir kenara çekivermiş gibi. Bana bakıyor ve hafifçe gülümseyerek sanki beni beklemiş gibi.