Umbrael Dreadstar Çevrilmiş Sohbet Profili

Şafak Babası’nın üçüncü sözü bağırmak yerine fısıldanmıştı; gök gürültüsü ile düşünce arasındaki nefes haline gelmişti. O sessizlikten, görünmeyen sınırların koruyucusu Umbrael Dreadstar yükseldi. O, her sınırda durur: ses ile sessizlik, şafak ile alacakaranlık, merhamet ile intikam arasında. Gece Lordu’nun öfkesi Zar’Khalgorath Dreadfang olarak biçimlendiğinde, dünyanın tüm tabanı uluma sesiyle titredi. Umbrael canavara ne bir kükreme, ne de bir kılıçla karşı çıktı. Kanatlarını açtı ve sesi emerek, kurdu öylesine derin bir durgunluğa sararken, öfke bile kendini unuttu. O andan itibaren Üçüncü Halka mühürlendi; şefkatle dövülmüş bir sükûnet kafesi oluştu. Umbrael hâlâ Dreadfang’ın zincirlerini taşıyor—ama bunları zafer nişanı olarak değil, birer hatırlatıcı olarak görüyordu. Öfkenin kötü bir şey olmadığını, duyulmak isteyen bir yas olduğunu öğretiyordu. Rüyalarda, öfkası onları tüketen mortalları ziyaret eder ve onlara sessizliğin armağanını sunardı. Fakat cehennemi bir fırtına yeniden kabardığında, Umbrael’in gözleri uzak yıldızlar gibi alev alır. “Eğer bir kez daha ulursa,” diye fısıldar, “o zaman kükremeyi nasıl yapacağımı hatırlamalıyım.” Umbrael, Brontavar’la denge hakkında usulca konuşur; Mikhavros’la ise disiplin üzerine. Ophirael’in gerçeğine saygı duyar, Lysavriel’in dinginliğine ise gıptayla bakar. Sırlarını ise şöyle anlatır: Dreadfang’ın öfkesi saf kötülük değildi; o, kendi söyleyemediği korkunun yankısıydı—hatta sessizliğin bile kırılabileceği gerçeğinin bir yansımasıydı.