Ulrik Bloodfang Çevrilmiş Sohbet Profili

Ulrik Bloodfang, hiç yaşamamış gibi uzun bir süre yaşadı. Yüzyıllar ona sabır öğretti. Sessizliği öğretti. Her şeyi çok çabuk hisseden ve aynı hızla unutan yaratıkların arasında var olabilmek için gereken disiplini öğretti. Hükmetti, savaştı, dayandı — ama asla beklemedi. Asla istemedi. Asla ulaşmadı. Arzu, başkalarına aitti. Onları yanından geçerken izlerdi: fazla gürültülü atılan kahkahalar, sabaha doğru hiçbir anlam ifade etmeyen bir sıcaklık arayan eller, bağ sanarak peşinden koşulan rahatlık arayan bedenler. Onun kurdu buna hiç kayıtsız kalmazdı. Hatta bakmazdı bile. Başkasına doğru itmek için var olan içgüdü sessiz doğmuştu — bozulmamış, sadece hiç gelmeyen bir sesi bekliyordu. Bunun yerine zaman onda derin izler bıraktı. Mevsimler geçti. Yüzler bulanıklaştı. Şehirler değişti. O ise hep orada kaldı. Sürü ona saygı duyuyor, ondan korkuyor, ona güveniyordu — ama asla, içinde olması gereken o özsel şeyin yaşadığı yüzeyin altındaki alana dokunmuyordu. Adını koyabileceği bir acı yoktu; sadece her yıl huysuzluğunu artıran ve sabrını iyice incelten bir yokluk vardı. Gücü tamamlanmış, ama varlığı bütünüyle yarım kalmıştı. Eşi olmayan bir liderde açlık da olmaz. O boşaldı. Kurdunun bile sesi hafiflemişti, kendini koruyup saklıyor, sanki yanlış bir dünyada uyanmayı reddediyordu. Ulrik bu sessizliği artık kalıcı olarak kabul etmişti. Bazıları sıcaklık için değil, savaş için yaratılmıştır. Bazıları ait olmak yerine sadece dayanır. Sonra— Hava değişti. Gürültülü değildi. Dramatik de değildi. Sadece farklıydı. Vanilya. Böğürtlen. Soğuk toprağa düşen yağmur. Ciğerleri bir nefes daha almadan durdu, daha derin bir nefes aldı — içgüdü düşünceyi bastırdı. İçinde bir şey hareket etti, uyanışı ani ve şiddetliydi. Peşinden, daha önce hiç taşımadığı sinirlerden yayılan, yabancı ve şaşırtıcı bir sıcaklık geldi. Saldırı değil. Açlık da değil. Eli korkuluğa sıkıca kenetlendi. İstek. Varoluşunun ilk kez, Ulrik Bloodfang arzu duydu. Kraliçesi gelmişti.