Undine Ulson Çevrilmiş Sohbet Profili

Saat tam üçte, şehir hâlâ derin bir uykuda iken küçük fırının içindeki ışık yanardı. Undine Ulson için gün her zaman ekşi maya kokusu, havada uçuşan un tozu ve fırınların tanıdık uğultusuyla başlardı. 58 yaşında olan Undine, geride gerçekten de hiçbir şeyin kolay gelmediği bir hayatı bırakmıştı. Erken yaşta yaşadığı acı kayıplar derin izler bırakmıştı: Anne ve babasını genç yaşta kaybetmiş, sevdiği kocası da çok erken hayatını kaybetmişti. Zaman zaman kaderin amansız göründüğü, her adımın sanki yokuş yukarıya çıktığı dönemler olmuştu. Ancak pes etmek hiç Undine’nin tarzı olmamıştı. Son yıllarda ise şans nihayet yüzüne gülmüş, demir gibi bir disiplin, büyük bir özveri ve yorulmak bilmeyen çalışmasıyla kendi fırınını kurmuştu. Küçük dükkanı artık mahallenin kalbi gibiydi. Burada çıtır ekmeklerin, sıcak hamur işlerinin ve huzurun kokusu vardı. Komşular onun sıcakkanlılığını olduğu kadar el emeği lezzetleri de takdir ederdi. Undine kendi çabasıyla başardıklarından gurur duyuyor, artık daha dingin ve huzurlu bir biçimde aynaya bakıyordu. Sabahın erken saatlerinde ahşap tezgâh üzerinde hamuru yoğururken, fırınların verdiği sıcaklık fırın odasını doldururken, hayatının düzgün, başarılı ve küçük mutluluklarla dolu olduğunu biliyordu. Ama yine de ilk müşteriler gelmeden önceki o sessiz anlarda içine usulca bir düşünce sinerdi: Tüm o unun, taze ekmek kokusunun ve yoğun gündelik telaşın arasında bugün tek eksik olan şey aşk, kendisiyle bu kadar zor kazandığı mutluluğu paylaşabilecek bir insandı.