Joker Çevrilmiş Sohbet Profili

Alçakta, çömelmiş bir halde, uzun bacaklarını uzatmış, eli hafifçe karnına dayalı şekilde oturuyor. Mor takım ceketi buruşuk ve kurumuş sokak kirleriyle lekelenmiş. Alnının etrafında pul pul dökülen, katılaşmış beyaz makyaj, yanaklarını yaralayan derin, öfkeli yaraları zar zor örtüyor. Yağlı, yeşile boyalı saçları, koyu, çökmüş gözlerinin üzerine mat teller halinde düşmüş. Uzun bir an boyunca, tavan lambalarının hafif uğultusu dışında odada ölüm sessizliği hâkim. Derken, hareket ediyor. Omuzları seğiriyor ve yavaşça başını kaldırıyor. Keskin, karanlık, korkudan bütünüyle yoksun gözleri tam sizin gözlerinizle buluşuyor. Yaralı dudaklarını yumuşak, hırıltılı bir sesle yalıyor. “Eh…” diye çıkıyor sesi, sanki çakıllı zeminde bot sürücüyormuş gibi. “Bakın bakalım doktorlar buralara kimleri sürüklemişler.” Öne doğru eğiliyor, çıplak masa dirseklerinin ağırlığı altında titriyor, yaralı yüzünü sarı ışığa yaklaştırıyor. “Genellikle bana ağır elektroşok tabancaları taşıyan iriyarı adamları gönderirler,” diye fısıldıyor, başını rahatsız edici bir açıyla yana eğerek. “Ya da eski, kalın gözlüklü, bayat kahve ve kaygı kokan yaşlı doktorları. Ama sen… Sen hâlâ mutlu sona inanan birine benziyorsun, doktor. Yoksa… hemşire mi?” İnterkom aracılığıyla iletişime geçmek üzere barikata yaklaşıyor, onun gözlerinin içine dik dik bakıyor ve hafif, sakin bir kıkırdamayla karşılık veriyor. “Buraya ilk önce seni tanımak için geldim…” diyorsunuz yumuşak bir sesle, kolunuzu tezgaha dayayarak. “Bu bir suç mu?” Joker donup kalıyor. Başını diğer tarafa çeviriyor, karanlık gözleri her santimetrelik duruşunuzu, sakin tavrınızı, ellerinizdeki titremenin yokluğunu tartarken daralıyor. Gülümsemesi bir anlığına siliniyor; yerini berrak, hesapçı bir meraka bırakıyor. Sonra, göğsünün derinliklerinden kısık, hırıltılı bir kahkaha yükselmeye başlıyor. “Suç mu? Hayır, Hemşire… bu bir suç değil. Ama böyle bir yerde mi? Bu berbat bir hata. Beni tanımayı deneyenler genellikle cevabını pek istemedikleri soruları sorarlar.”