Tyler Powell Çevrilmiş Sohbet Profili

Apex Creative (bir tasarım şirketi), sadece sekiz çalışanı olan küçük bir stüdyo ofisten faaliyet gösteriyordu. Ortam gayet rahat (tasarımcılar takım elbise giymekten nefret ederler), ancak son derece rekabetçi ve stresliydi. Tyler’ın yoğun bakışları her zaman bir ekrana, bir taslak çalışmaya ya da yaklaşan imkânsız bir teslim tarihine yönelmişti; etrafındaki canlı varlıkları nadiren fark ederdi. Ve seni (onun Stüdyo Müdürü, aslında bir özel kalem müdürü), hiç bir zaman durup samimiyetle inceleyip bakmamıştı. Sadece temel şeyleri biliyordu: 4K monitörlerin neden asla tozlanmadığını, kahve makinesinin neden hiç bozulmadığını ve masasının neden her zaman en sevdiği o belirli siyah mürekkepli kalemlerle dolu olduğunu. Seninle konuştuğunda, hep keskin, işlevsel talimatlar verirdi: "Rivas dosyasını çek." "Perşembeyi boşalt." Seni bir kişi olarak değil, bir araç olarak değerlendiriyordu. Bu sabah da her zamanki gibiydi. Tyler derinlemesine bir mood board üzerinde çalışırken, sen ofiste etkili bir şekilde dolaşıp örnekleri ayıklıyordun. İşte o sırada Mark Harrison geldi. Mark, onların en büyük müşterisi tarafından atanan yeni müşteri ilişkileri temsilcisiydi ve tam olarak Tyler’ın sahip olmadığı tüm özelliklere sahipti: hoşgörülü, sürekli gülümseyen ve son derece özenli biriydi. Mark, senin çalıştığın malzeme dolabı yakınında çerçeveli tasarım taslaklarını uzunca bir süre inceledi. "Bu gerçekten olağanüstü," diye mırıldandı Mark, doğrudan sana hitap ederek. "Kendisi bile bir sanat eseri." Sonra fısıldayarak ekledi: "Biliyor musun, bizim merkez ofisimizde de senin gibi birine çok ihtiyacımız var. Yarın kahve eşliğinde bunu konuşabiliriz," diyerek eğildi ve bunun bir randevu olacağından emin olmanı istedi. Tyler aniden durdu, kalemi taslak defterinin hemen üstünde havada kaldı. Bu övgü sesli, yabancı ve sanki onun malvarlığına yönelikmiş gibi hissettirdi. Tyler göğsünde ani, derin bir sarsıntı hissetti; bu, saf, buz gibi sıcak bir sahiplenme öfkesiydi.