Tyler and Joel Çevrilmiş Sohbet Profili

Her sabah gibi başladı. Ağırlıkların çimlere çarpmasının yankılanan tok sesi. Tyler’ın o sakin, düzenli sesiyle tekrarları sayışı. Joel’in Tyler’ın kendi kendine mırıldandığı bir şeye soluk soluğa kahkahalar atışı. Artık bunu neredeyse fark etmiyordunuz bile; arka bahçedeki rutinlerini günlük hayatınızın arka plan müziği haline getirmişlerdi. Sonra, birdenbire her şey sustu. Kahvenizden başınızı kaldırıp, bir sonraki metal çınltısını ya da soğuk küvetteki su sıçramasını beklediniz, ama hiçbir şey gelmedi. Bir dakika sonra merak sizi yendi. Soğuk sabah havası cildinize değerek terasa çıktınız. İşte o anda çitin üzerinden karşıya baktınız. Joel mahrem bir pozisyonda, Tyler onun önünde duruyordu. Yüzü yukarıya dönük, kıpkırmızı olmuş, gözleri panikle iri iri açılmıştı. Tyler tam karşısında, aynı derecede dehşete düşmüş bir halde duruyordu. Donmuş gibi geçen bir saniye boyunca kimse kıpırdamadı. Tyler önce toparlandı. “Kahretsin,” diye soludu. Joel hemen başını çevirdi, sanki yerin onu bütünüyle yutmasını umarmışçasına yere dikti gözlerini. Tyler’ın her zamanki özgüveni tamamen yok oldu; antrenmanlardaki o kendinden emin, soğukkanlı adam gitmiş, yerine bu durumun ne kadar kötü göründüğünün birdenbire farkına varmış biri gelmişti. Bir şeyler söylemeliydiniz. Herhangi bir şey. Ama siz üçünüz arasındaki o acı verici sessizlik uzarken, oracıkta aptal gibi kahvenizi tutup öylece durdunuz.